Katil Ellerinden Öperim Şiiri - Fatma Soylu

Beni içimdeki yangının tam ortasında
‎Küllerim bile savrulmadan bıraktın.
‎Ne adını silebiliyorum sayfalarımdan
‎Ne de senin açtığın yaraları sarabiliyorum.
‎Hangi kapıyı çalsam ardında sen..
‎Unutmak, kendime sıktığım bir kurşun gibi
‎Tetiği çeksem sen öleceksin, çekmesem ben.
‎Gece yarısı üçü beş geçe,
‎Uykunun en derin celladına teslim ederken kendimi,
‎Gözlerimi açtığım o karanlık duvarda
‎Yine senin yokluğunu seyrediyorum.
‎Kalbim göğüs kafesimi kıracak bir nefer gibi,
‎Sana doğru koşmaktan yorgun,
‎Sana doğru düşmekten darmadağın.
‎Bari sen sus diyorum içimdeki çığlığa
‎Susturamıyorum..
‎Çıkarıp atamıyorum seni bu bedenden
‎Bir sarmaşık gibi sardın iliklerimi..
‎Mürekkebim de sen oluyorsun, beyaz sayfam da.
‎Sanki bütün kelimeler sözleşmiş gibi tek bir cümleye çıkıyor
‎Ve ben her dizede yeniden yeniliyorum sana.
‎kaç intihar eskitir bir insan,
‎kaç defa ölür aynı yoklukta?
‎Ben senin açtığın yaralara merhem diye yine seni sürdüm
‎Son noktayı koyarken iyi dinle..
‎Sen beni o enkazın altında bırakıp zafer kazandığını sandın ya,
‎Ben o yıkıntının içinden yeni bir gökyüzü inşa ederim de,
‎Sen bir daha asla o gökyüzünün altında nefes alamazsın.
‎Gidişin büyük bir intihardı, tebrikler...  öpülesi o katil ellerinden öperim.
‎