Karmaşık Duygular Şiiri - Huntürk Han

Bir çağın ortasındayız...

Gülüşler satılık,
alkışlar kiralık;
insan, kendini değil...
rolünü taşır olmuş.

Aynı yolda yürüyenler,
bir kavşakta, yabancı.
Aynı göğe bakan gözler,
başka başka sancı.

Bir kelime yetiyor artık,
yılları devirmeye;
bir bakış yetiyor bazen,
ömrü değiştirmeye.

Ne kadar kolay olmuş,
gönül alıp, gönül kırmak...
Dün omzuna yaslandığın,
bugün, yüzüne duvar olmuş.

Aynı masada oturanlar,
aynı ekmeği bölenler;
bir hesap uğruna,
birbirine uzak diyarda.

Kalpler, cepler kadar dolmuyor,
diller kadar da çoğalmıyor.

Herkes bir şey anlatıyor;
hiç kimse, kendini duymuyor.

Bir ömür kurulan cümleler,
bir anlık öfkeye yeniliyor;
insan, en çok da,
bildiği yerden inciniyor.

Ne aşk eski yerinde,
ne dostluk bildiğimiz gibi.

Bir hâl çökmüş sokaklara;
adı konmayan bir iklim gibi.

Kimse suçlu görünmüyor,
kimse masum da değil;
herkes biraz eksik kalmış,
herkes biraz kendisi değil.

Bir çağın ortasındayız...

Günler geçiyor,
takvimler değişiyor.

Fakat en çok değişen;
yüzler değil...
yüzlerin ardında saklananlar oluyor.

HUNTÜRK