Karbeyazdı Ölüm Şiiri - Sempatiksair Emrah

Karbeyaz Düşlerim

Gece, siyah atlasını sererken şehrin üzerine,Sessizlik ince bir kar gibi yağdı ruhuma.Uzaklarda kaybolan bir tren düdüğü kadar hüzünlü,Bir yıldızın sönüşü kadar kimsesizdi zaman.

Ve ben,Ömrümün en tenha mevsiminde Karbeyaz düşler biriktiriyordum.

Her biri dokunulmamış bir sabahın aynası,her biri gökyüzünden kopup gelen masum bir ışığın hatırasıydı.

Ne var ki hayat,bütün güzellikleri sınayan kadim bir fırtına gibi geçti üzerimden.

Rüzgârlar esti...Takvimler eskidi...Yollar yoruldu...

Ama bazı düşler vardır;Mevsimler geçse de yaşlanmaz.Kar altında kalan tohumlar gibi Sessizce beklerler yeniden filizlenmeyi.

Benim de düşlerim vardı.

Ay ışığından örülmüş köprüler,Ufka açılan mavi kapılar,Adını taşıyan rüzgârlar ve gözlerinde sonsuzluğu saklayan bir dünya...

Şimdi dönüp baktığımda,Her şey beyaz siyah sisin ardında kalmış gibi.

Hatıralar; Donmuş bir gölün altında uyuyan yıldızlar misali.
Dokunsam kırılacak,Sussam içimde çoğalacak kadar derin.

Bazen bir kar tanesi Gibi düşüyorsun gönlüme,
Bir ömür kadar kısa,Bir özlem kadar uzun...

Ve anlıyorum ki;

İnsan bazı şeyleri kaybetmez.Onları kalbinin en kuytu yerinde kutsal bir emanet gibi taşır.

Bu yüzden hâlâ içimde Bembeyaz bir dünya yaşıyor.

Ne ihanetlerin ulaşabildiği,Ne zamanın eskitebildiği,Ne de ayrılıkların yıkabildiği bir dünya..

Orada gökyüzü hep berrak,Umut hep genç,Sevda hep ilk günkü kadar masum.

Ve ben,Ömrümün bütün karanlıklarına rağmen
O ülkenin ışığında yürüyorum.

Çünkü bazı düşler gerçek olmak için değil;

İnsanın ruhuna sonsuzluğu öğretmek için doğar.

Benimkiler ise hâlâ yağıyor içime...

Sessiz,Asil,Ve ilk günkü kadar beyaz.

Karbeyaz düşlerim gibi...