Kara Çocuk 2 Şiirleri - Şair Kara Çocuk 2

Sokaklar taş, yürekler taş,
Bir çocuğun bakışı delik deşik.
Gözyaşıyla yıkanıyor Mescid-i Aksa,
Ve biz hâlâ susmakla meşgulüz…

Her harabe bir dua tutar içinde,

Ben seni unutmaya değil,
Sende eksilmeye çalışıyorum.
Her gece, isminden bir harfi Daha az anarak uyuyorum.
Ama harflerin kendisi hâlâ sen.

Ben seni, Bir hücrenin içine mühürlenmiş ışık gibi sevdim.

Güneşin sustuğu yerden, bir ah dökülür geceye,
Sığmaz olur koca dünya, şu küçücük bir heceye.
Mürekkep bir kuyu şimdi, Yusuf’unu bekleyen,
Zaman; bir kör değirmen, ömrü ömre ekleyen.

Hangi harfin sırtına yüklesem şu sızıyı?

şehrin rüzgârı yüzüne değiyor,
yağmurun son damlaları asfalta düşerken
ben seni arıyorum kalabalığın arasında —
bazen buluyorum,
bazen bulmakla kaybetmek arasındaki o ince çizgide duruyorum.

vakit hayli geç, bütün ışıklar birer birer söndü
şehrin kalbi durdu, sadece benimki atıyor böyle deli
bu ne menem bir sevda leyla, ne yana baksam puslu bir ayna
her sokak başında senin o tılsımlı cümlen yankılanıyor
faili meçhul bir hüzün çökmüş omuzlarıma, ağır ve nemli...

Ay'ı dolunay yapan masum hülyalarmış,
Kara Çocuk, gülen küçükleri kıskanmış.
Her gülüşte biraz eksilmiş aynalarda,
Görmüş alnını, şakaklarını kırışmış...

Kalbi artık sevmek için çok yıpranmış,

Seni sevmek; zamanın nabzını bir mühürle durdurmak,
Gülün rüyasını, bir şebnemin kalbine sığdırmaktır.
Yüzün; aynaların ötesinde, sırrı çözülmemiş bir iklim,
Bakışların; asırların ötesinden gelen o mukaddes çağrıdır.
Seninle başlar her şey; eşya kendi adını seninle hatırlar,
Çünkü nurun, bu fani karanlığın bağrını yaran tek sabahtır.

Yine karanlık bir gecenin ufkundayız,
taşların dili var,
gölgeler kendi üzerine kapanıyor.

Bir lamba çatlıyor —
ışık, yere dökülmüş su gibi

Zâhir güler, diler sebat
Güler geçer, seçer hayat
Diler seçer, biçer memat
Sebat, hayat, memat, necat

I.
Güneşin secdeye durduğu o muazzam eşikteyim,
Sana yürümek; uçurumlardan gökyüzüne kanat açmaktır.
"Bakmaya kıyamadığım bir ışığın gurbetinde" yanan bu can,
Artık vuslatın ateşten denizlerinde dindiriyor asırlık sızısını.
Seni kendimden bile sakınan o mahcup telaş, o titrek dua;