Kapandı Mazi Şiiri - Kasım Kobakçı

Gizledi mektuplar, bütün yazılanları,
Neyin nesiyim, fısıldasın artık sular,
Avare gezerim asırlardır,
Ruhum nerelere ait ecdadım, ufak kelam et atam.
*
Kırgın atar yüreğin, şahsım misali,
Varlıklı ruhun, kavrayamaz beşeriyet kederinden,
Meskeni şu vadiler sanılır, yahut göçtü el diyarından,
Ne tür ezgilerle, yad edeyim zatını.
*
Ağlama dostum, devrilmez sağlam kale,
Onu yutar börtü böcek, vahşi hayvanlar,
O iskelede duran sandal, evren ona ufacık koy,
Ayrıntıyı sezmedin, lakin tutuldun kasırgaya bizzat.
*
Saklı tuttu evraklar, onca yaşanmışlığı,
İçimde büyüyen sessizlik, yanıtlıyor soruları,
Yolcu oldum haritasız, koca kıtalarda,
Adresi yitik pusulalarla, savruldum boşluğa.
*
Sustu bütün satırlar, kapandı mazi,
Zaman sildi, tüm izleri yavaşça,
Gölgeye dönüştü hakikat, karanlıkta kayıp,
Artık aramam köklerimi, dipsiz kuyularda.