Kamile Kaynak Şiirleri - Şair Kamile Kaynak

Acıdan bahsediyorlar ya Resulallah senin çektigin acılar bilmeden.
Acıdan söz ediyorlar,
Hz. Eyübün önce malk,mülk sonrasında bütün evlatlarını kaybedip yinede veren Allah alan Allah diye sabrettigini,
Hatta tedavisi olmayan o hastalıga yakalanıp bir başına kaldıgında, her yeri yara bere içinde iken yinede Allaha olan inancından sabrından vazgeçmedi.
Acıdan söz ediyorlar,
Hz. İbrahim ateşe atılacagını, yanacagını bildigi halde son anâ kadar Allaha olan teslimiyetini bilmeden.

Aşk kasımda başkadır derler,
Eğer aşk bir mevsim olsaydı bahar olurdu.
Senin gelişinde mayıstı sen benim baharımdın.
Bir mevsimde kalsan kalbimde en güzel baharımı yaşadım senin teninde.
Herşeye dayanan kalbim bir senin gidişini kaldıramadı.
Senin yokluğunla başladı kışım ve bir daha ısınmayacak bu yüreğim.

Derinler de,
Derinler de tam da şuramda içimi kor ateş gibi yakan bir acı, ne ilacı var ne de şifası.
Ama kimse bilmiyor.
Öyle güzel saklıyorum öylesine güzel kahkahalar atıyorum ki
Gülüşümün arkasına sakladığım acımı kimseler görmesin.
Çünkü dermanı yok bende ki derdin.

Özgür ruhlu bir insanım.
Hayatı planlamadan gelişi güzel yaşarım.
Delice severim, saçma sapan şeyler yaparım.
Öyle lükse, paraya aşık olan biride degilim.
Mutluysam eger bir bankta oturup simit yemeye de razıyım.

Sen farkında değilsin kadın
Gülüşün bir kelebeğin ömrüne ömür katar.
Solan bir çiçeğe yeniden can olur.
Senin gülüşünde hayat var.
Sevmeyi unutmuş bir kalbe sevgiyi hatırlatır.
Öyle güzel ki gülüşün en soğuk gecede bile insanın içini ısıtıyor.

O gece oturup düşündük
Dört duvar birde ben
Ne için bu kadar yıprandık
Kim için onca gözyaşını akıttık
Neye nasıl bu kadar inandık
Neden sevginin karşılığı vefasızlıktı.

Ben alışkındım zaten olmazlara.
Oturduğum sofradan aç kalkmaya.
Çaldığım kapıdan eli boş dönmeye.
Heveslerimi kursagımda kalmasına alışkındım.
Ama senin yerin çok başkaydı.
Herkes gitse o gitmez derdim.

Kız kulesi de bir imkansızı sevdi.

Ne o gidebildi ne de sevdiği geldi.

Kendisi denizlere sevdiği toğrağa aitti.

Düşün ki bir deniz yüreğim
Dilim ise kıyı.
İçim de ne varsa o vurur kıyıya.
Ve benim yüreğim bir tek seninle dolup taştı.
Bu gel gitler, dalgalar boyumu aştı.
Her alabora oluşum da dibe vurup çıktım da.

Dünya aldı başını biz gerilerde kaldık.
Tabanımız çamura yapışık, ne kadar çırpınsakda çıkamıyoruz.
Her çırpınışda daha da dibe batıyoruz.
Bu kirli dünyanın içinde kayboluyoruz.
En kötüsü de kimse farkında degil insanlık yok oluyor.
Nerden gelip, nereye gidiyoruz.