Hayatta bazı insanlar bize imtihan bazıları da mükafattır.
Kimisi gelir seni sen eder kimisi de seni senden eder.
Bütün iyi niyetini, güvenini yıkıp gider.
Sende hayatına birçok kişiyi iyikin olarak almışsın ama keşken olmuşlar.
Ben kimsenin keşkesi olmadım olmaya niyetimde yok.
Her zaman neysem o oldum, burası sanal alem olsa bile herşeyi oldugu gibi yaşayıp, anlatırım.
Yoruldum be hayat
Attığım her adım için bin pişman ettiler.
Verdiğim değer karşısında başımı öne eğdiler.
O yapmaz dediğim kim varsa hep daha fazlasını yaptı.
Gölgesine sığındığım ağaç üzerime yıkıldı.
Sırtımı yasladığım duvarın altında kaldım.
Unut diyorlar haklılar da yıllar geçti üstünden, o kız çocugundan eser kalmadı.
Saçıma düşen aklar, yüzümdeki kırışıklıklar görsen tanımazsın belki de.
İnsanı acı olgunlaştırır derler ben ise yüreğimin ortasına bıraktığın ateşte yanıp kül oldum.
Herkes kızıyor bana biliyorum.
Ama sevdim be inanmıştım o gözünden akan yaşlara, seni seviyorum derken sesinin titremesine, sıkı sıkı sarılıp kokumu içine çekişine.
Hayatımda ilk sana inanmıştım, gözüm kapalı kendimi sana emanet etmiştim.
Kimisi sizi sever. Kimisi büyütür.
Dünya telaşı mıdır? Bilinmez.
Bildiğim birşey varsa o da insan insanın şifası olmalı.
Lakin biz şifasını bulamayanlardanız.
Her gelen zehrini akıttı giderken de bir parçamızı söküp aldı bizden.
Biraz sevgi, Biraz güven çokca da vefa borçları var şu yüreğime.
Peki papatya da bir yaprak daha olsa beni sevecek miydin? Diyor ya
Hayır sevmeyecektin
Sen beni dün de sevmedin, bugün de sevmedin ve yarın da sevmeyeceksin.
Sen sadece benim seni sevme şeklimi sevdin.
İlmek ilmek ördüm, kalbime nakış gibi işledim seni.
Aşk sandığım bu yolculukta sana varmak için emin adımlarla, ağır ağır çıktım bu basamakları.
Gündüzleri bir şekilde geçiyorda.
Geceleri sensizliğin çıkmazından çıkamıyorum.
Herşeyin üstesinden gelen ben
bir tek sana yenildim.
Ve sen içimdeki son umudun son sevgi kırıntısının katilisin.
Acizsin,
Aciziz eyy insan
Söyle buldun mu ? Ölüme çare
Bilmez misin. Her canlının sonu kara toprak
Sultan Süleyman'a kalmayan dünya sana kalacak mı sanırsın.
Bilmez misin ki, sadece can verenin can alacağını, gün gelip mahşer de hesap soracağını.
Sözleri yazan benim kalemim olsada.
Bu hisleri yüreğime düşüren sensin.
Ve kalemimin mürekkebi o gözlerin.
Uzaktasın diye bensiz değilsin.
Sevgimde ruhumda içinde.
Geceler ahh bu geceler, bir sen şahitsin gözyaşlarıma.
Karanlık çöktüğünde içime düşen şu sızıya.
Şimdi sende sorma bana neye ağlıyoruz diye.
Belki kendime belki de beni benden edene, ağlıyorum işte sadece ağlamak geliyor elimden.
Bugün ne farkettim biliyormusun.
Kendime geç kaldığımı, ben bile beni görmezden gelmişim.
Bugün birkez daha anladım ne çok şey biriktirmişim içimde.
Öyle özlem duyuyorum ki geçmişime.
Özlüyorum işte
Sokakta kan ter içinde kalana kadar oynadıgım günleri, karnım acıkana kadar eve gitmedigim o zamanlarımı.
Özlüyorum be
Mahalleye gelen o sütçünün sesini,
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!