Kalbimdeki Memleket Şiiri - Sabri Servet ...

Akşam, ağır bir tren gibi geçiyor içimden.
Her vagon biraz daha senden,
her istasyon biraz daha benden alıp gidiyor.
Ben hâlâ aynı peronda bekleyen adamım;
gelmeyeceğini bile bile,
gelişine inanan.

Yüzüm, yarım kalmış cümlelerin gölgesi.
Avuçlarımda adını saklayan bir kader var.
Ne kadar sıksam gitmiyor,
ne kadar bıraksam eksilmiyor. bu şiirin anlatım bozukluklarını imla yazım yanlışlıklarını düzeltir misin

Sana söyleyemediğim her kelime,
gecelerime bir yıldız gibi düşüyor.
Sabah olunca gökyüzü aydınlanıyor belki,
ama içimdeki gece yerini hiç değiştirmiyor.

En çok gözlerinden korkuyorum.
Korktuğum için değil...
İnsan bazı denizlere bakınca
kendi kıyısını unutuyor.
Bir bakışın,
bir ömrün bütün yönünü değiştirebiliyor.

Aynaya dönüyorum;
camda sen varsın.
Kalabalığa karışıyorum;
her yüz biraz senden ödünç alınmış gibi.
Senden kaçmaya çalıştığım her yol,
yine sana çıkıyor.

Hangi güle dokunsam
parmaklarım senin baharına değiyor.
Hangi rüzgâr esse
saçlarının kokusunu taşıyor.
Mevsimler değişiyor,
ama içimde hep aynı ilkbahar:
adı sen.

Bir gün,
"Güzel olsun." demiştin.
Ben o cümleyi yıllardır cebimde taşıyorum.
Eskidikçe mürekkebi silinmedi;
yalnızca bana daha çok seni hatırlattı.

Karşında duran adamı gör.
Ekmeğini hasretle bölüyor,
suyunu adınla içiyor,
geceyi gözlerin kadar derin sanıyor.
Kimse bilmiyor;
bir insan bazen yalnızca özleyerek de yorulabiliyor.

Gözlerinden söz açmıyorum.
Çünkü bazı güzellikler dile gelince eksiliyor.
Bazı mucizeler ise
sessiz kaldığında daha çok inanılıyor.

Benim içimde
haritaları değiştiren depremler,
şehirleri susturan fırtınalar var.
Seninse kalbinde,
belki çocukluğundan kalmış
küçük bir sessizliğim.

Ömür dedikleri
avuçtan kayan su kadar kısa.
İnsan içse de susuyor,
içmese de.
Ama bazı susuzlukların adı su değil;
özlem.

İsterdim ki
gül bahçeleri aşkı senden öğrensin.
Çünkü bazı kokuların adı çiçek değildir.
Bazılarının adı beklemek,
bazılarının adı dua,
en güzelinin adı ise sensin.

Seni sevmeyeni seçme.
Çünkü sevgi bazen,
bir adamın bütün ömrünü
tek bir ismin gölgesinde yaşatmasıdır.

Ve ben...
Senden vazgeçmeyi hiç öğrenemedim.
Çünkü insan,
kalbini ev  yerine koysam , sana benzese bile

misafir olarak kabul etmiyor

evini kolay kolay terk edemiyor.

Kalbimde tek kelimelik bir memleket var.

Ne haritası çiziliyor,
ne sınırı değişiyor.

Adını herkes aşk sanıyor.

Ben biliyorum.

Adı sen.