Kainat Kederinin Payı Şiiri - Kasım Kobakçı

Buz kesmiş, semanın donuk çehreleri,
Kavrulur çölün, kavurucu kucağı,
Eğilmiş tepelerin, yorgun sırtları,
Meydandadır, kainat kederinin payı.
*
Şule şule, yaş süzülürken şakağından,
Tedirgin okyanusların, ta dibinden,
Nehirlerin, ferahlatan kollarından,
Yitip silinir, aydınlığın zerresi.
*
Katiyen mana bulunmaz, simamızda,
İşittiklerimizin, sahteliğinden,
Bütün uzaklaşmalar, uğultu misali,
Çoğaltır yitikliğin, karanlığımı,
*
Yürüdüğü patikalardan, güç alan,
Tutuşmuş yapraklar misali, faniyiz,
Eriyoruz, benliğimizin özünde,
Geriye düşler kalır, kimsesiz sıcak aydan.
*
Kurumuş ağaçların, sessiz yasında,
Bedenleri sarmalar, sıcak rüzgarlar,
Erimekte karların, beyaz umudu,
Mesafe uzar, bitkin adımlarımızla.
*
Parlayan alev, kor olurken bağrında,
Gürültülü şehirlerin, caddesinde,
Asfaltın, eriyen kara sıcağında,
Silinip tükenir, umudun neşesi.
*
Asla, tebessüm belirmez dudağımda,
Söylenen yalanların, acımasından,
Bütün koşuşmalar, karmaşa misali,
Artırır, tükenmişliğin yarasını.
*
Vardığı menzillerden, keder toplayan,
Kavrulmuş fidanlar misali, yitikler,
Arıyoruz ruhumuzu, enginlerde,
Ardından serap gelir, ıssız sıcak aylarda.