Dudak Payı Şiiri - Mustafa Alp

sevmiştim seni.
öyle ölçüp biçmeden,
gram hesabı yapmadan,
ne varsa içimde dökmüştüm ortaya.

sen.
hep bir dudak payı bıraktın bana.

ne tam sevdin,
ne de tamamen vazgeçtin.
hep arada bıraktın insanı,
en tehlikeli yerinde duyguların.

bir gülüşünün kenarında kaldım mesela,
tam öpecekken çekilen bir dudak gibi.
ne yaklaşabildim sana
ne de uzaklaşabildim adam akıllı.

senin sevmen bile eksikti,
ama öyle ustaca eksikti ki.
insan tamam sanıyor.

işte en büyük yanılgı da bu ya,
yarım sevilen insan
kendini hep tamam zannediyor bir süre.

sonra bir gün.
anlıyor.

bir bakıyor,
verdiğiyle aldığı arasında uçurum var,
ama geç fark ediyor,
çünkü sevgi dediğin şey
insanın gözünü değil,
aklını bağlar önce.

ben sana fazla geldim belki,
ya da sen bana hep eksik.
kim bilir.

ama bildiğim bir şey var.
insan,
yarım bırakıldığı yerden
tam toparlanamıyor bir daha.

hep bir dudak payı kalıyor içinde,
bir keşke biraz daha hissi,
bir az daha sevseydi belki, düşüncesi.

oysa sevgi dediğin
ya vardır ya yoktur be güzelim,
bu ne tereddüt,
bu ne yarım ağız konuşmak?

seviyorsan bas geç,
git diyorsan açık söyle,
ama öyle dudak ucuyla bırakma insanı,
insan dediğin
yaşarken de yanar,
susarken de.

ben yandım.
ama en çok da
senin o yarım bıraktığın yerlerde.

şimdi ne mi yapıyorum?
toparlıyorum kendimi,
ama eskisi gibi değil.

çünkü öğrendim.
insan,
en çok eksik sevildiği yerde büyürmüş.

ve ben.
senin bana bıraktığın
o küçücük dudak payından
koca bir hayat çıkardım.