Kağan İşçen Şiirleri - Şair Kağan İşçen

kumlu sahillerinde olduğumu
kimseye söyleme
gözlerim
pür telaş balıkçılların
hayırsız neşesiyle delik deşik
deli poyrazlar savuruken

kangrendi masamda duran varlığının isyanı
adını yağmurlu ve soğuk yazmayı öğrenemedim
ıssız yazları sevdim hep
saçların yerine güneşin şavkıyla oynamak için
uykularıma kasteden atatürk parkı'ndaki halini
unutmamak için

kuşlar ikindisiz
kaleleri yorgun düşlerin
kent hiçbir yağmura ısınmadı bugün
gözlerim üşüdü sadece
ellerimin kendimin olduğunu unuttum
en sessiz şarkısını besteliyor evim

tüm dünya sınıfımız sanki
özlemli bir tebeşir kokusu
seni içimden atamadım
sızısı
güneş yanığım benim
ne sevgilim çeker nazımı

gün alasına tutuldum çocuk
bulut ve su köprüleri kurdum pazarlarıma
aynı yağmurda ıslanmaktan hep korktum...

evler toprağa çakılmış
boş hırsı gibi bencilliğin

geleceğimiz yoktu sanki
ama o günlerde...
çocukça kavgalarımız sokaklarda
yarınlar yan gözle bakamazdı
ne dünümüze ne bugünümüze
ayaklarımız deli yağmurların içinde

oysa şarkısını bilmiyorum
teninden uzak rüzgarın
unuttuğum rüyamı
niçin kıskandı an? ...

kırıcı temmuzlarda

kuşkulu bir sonda birleştik
gecikmiş aşklar terkisinde
ardımızda süzgün bakışlı bir kent
sanki hiçkimse hiçbir şey düşünmedi
bir tek ben seni düşündüm...

rastgele bir beldenin nüfus hanesine düşmüş
son rakam yalnızlığıdır gözlerin
biz hayata rağmen artı biriz kendimizce kendimize
meçhul yolcunun rotasız bileti yüreklerimiz
zamansızlığında birden bastıran kış bulutların
beni benle paylaşan umutların olmasaydı

terk eyleme demleriyle iner sağanak
zaman yutar bütün kavşaklarını ömrün
zaman gibi açım hayatına...

böceklerin sustuğu serinliğin kıyısında
buruk imgeli tortusuyla son yaprakların