05.00....... Ben bilmiyorum
Saatler öyle diyor! ...
dünü yaşamamışken henüz, bu gün başlıyor!
Karanlıklar yorgun,
Gece; Vedanın mahzunluğunu yaşıyor
Suskun mahcup ve durgun
Hasrete susamış uzun yol vardı
Vuslat ki; Seninle “bir hevesimdi”
Bıraksam sel gibi belki akardı
Az önce verdiğim son nefesimdi
Bitti ömür denen takvimde yaprak
Aklımdan geçeni bir bilebilsen
Belki de dağları aşar gelirsin
Gelipte halimi bir görebilsen
Gönlümden hasreti silebilirsin
Kül altında korlar gibi yüreğim
Deselerdi ki;
Nefrete düşecek bu yürek,
Kin duyacaksın “Gönlünde taşıdığına”
Deselerdi ki;
Kırıp dökecek, yakıp yıkacaksın bu yüzden
Küfre düşecek sevgiyi terennüm eden dilin
Önce yükseklerden düştüm gibi oldum
Sonra çakıldım beynimin üstüne
Ve ilk kez “düşünmeye” başladım! ..
………
Daha önce niye gitmedin ki sen? ...
Dedim işte! ....
BANA; Yemyeşil baharlardan, sarmaş dolaş aşklardan
ve cümle mutluluktan bahsetmeyin...
BANA; Sabah doğan güneşi, huzurlu bir neşeyi
cennette bir köşeyi göstermeyin....
Tükettin işte,
Bittim nihayet! ...
Müjde mi desem? ..
Baş sağlığı mı dilesem
Bilemiyorum! ..
………..
Umutların namlusundan yarınların tam kalbine ateş ederek, masum düşlerimin can verişini anlaşılmaz bir duygu içinde izlerken, galiba iç dünyanda ki sadizmin egosunu tatmin etmenin zevkiyle dopdoluydun! ..
Lakin; Biliyor musun?
Önemli olan bunu “neden” yaptığın değil,” nasıl” yapabildiğindi! ...
Soğukkanlı bir katil edasıyla dudaklarından tepe takla yuvarlanan ucube kelimeler, belki de hep söylemek istediğin ama bir türlü ifade edemediğin ”bilinç altında kilerini” bir çırpıda anlatıvermişti.
Parmakların tetiğin üstünde durmaktan belli ki yorulmuş ve sabırsızlığına daha fazla dayanamamıştı.
Yalanlarla yaşanılan bir dünyada, yalanları beşikte ninnilerle uyutarak yaşamak, yaşamanın en yalan yoluydu zaten.
Her sabah “seven birinin” acısı üstüne doğar güneş ve sükut-u hayaline batar akşamları “amazon mızrağı” gibi
“Kader” demişiz gücümüzün yetmediği, aklımızın ermediği ve üstesinden gelemediğimiz her ne varsa
Peki; “Kalp kalbe karşı” diyen, ukala ve müptezel kim? ! ..
Belli ki nüktedanlığı tutmuş, “doğruyu” biz yanlış anlamışız, “yan yana” dememiş ki, “karşıdır” demiş! ..
Çocukluğumuzda biriktirdiğimiz o renkli “mutluluk misketleri” dökülüvermiş gençliğimizin en deli anında eteklerimizden,”
Aklın süzgecine takılanları, yüreğimizin hangarlarında misafir etmiş lakin ağırlarken ikramı abartmışız! ..
Sana yazdım, seni yazdım,
Kâh talihe güldüm, kâh sövdüm şansıma
Yazını, kışını, kaşını gözünü, yüzünü özünü övdüm.
Her şeyini sana bıraktım senin, bir “umut” istedim,
Sen vermedin ve ben öldüm!
***
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!