Kadınca Bir Duruş Şiiri - Töre Hanım

​Bir yalanla yıktın ya kurduğumuz dünyayı,
Sana eğilecek baş yok bende, bilesin.
Kolay sanma içimden söküp okla yayı,
Ben bitti demeden sen bitiremezsin.
​ Sildim seni hayatımdan, her şeyi bitirdim,
Gözünün yaşına bakmadan çektim kapıyı.
Gururumu yere düşürmedim, kendimi bildim,
Yaktım arkamda bıraktığım o köprüyü.
​ Dönmem artık geriye, yeminim var yarına,
Kadın sözüdür bu, çiğnetmem kendimi.
Taş basarım da şu sızlayan sol yanıma,
Bir daha teslim etmem sana kalbimi.
​ Koca dünyada tek başıma, öylece kimsesiz,
Bıraktın ya beni bir yalanın koynunda...
Yürüyorum şimdi sessiz, soluksuz, çaresiz,
Ama eğilmem asla bu aşkın oyununda.
​ Ne bir adım yaklaşırım ne çağırırım adını,
Susturdum içimdeki o çığlık feryadı.
Böyle yaşayacağım bu yangının tadını,
Senden kalan en büyük gurur madalyamdı.
​ Sanma ki unuttum, sanma ki bitti sevdam,
İçimde bir kor gibi yanıyorsun hâlâ.
Ölene kadar sürecek bu bendeki davan,
Seni seveceğim, ahım kalsa da yolda.
​Gözümde bir damla yaş, başım dimdik gidiyorum,
Hem en büyük aşkımsın hem en ağır yaram. Seni toprağa değil, kalbime gömüyorum; Sen benim ölene kadar seveceğim düşmanımsın.