İsyan Şiiri - Evren Elvin Köseoğlu

Dağlara çıkıp son nefesime kadar bağırmak istiyorum,
İçimdeki kararmış taşları savurmak istiyorum.
Yitirdiğim duygularımı mahşere bırakmak,
Yaşadığım heyelanların hesabını sormak istiyorum.
Yerle bir edilen sevgimin, eşsiz kalbimin
Kırıklarını bir bir toplamak istiyorum.
Yıllardır susturduğum çığlıkları gökyüzüne salmak,
İçimde büyüyen sessizliği ateşe vermek istiyorum.
Omuzlarıma yüklenen bütün acıları,
Rüzgârın önüne katıp savurmak istiyorum.
Beni ben yapan ne varsa benden çalanlara,
Bir tek suskunluğumla hesap sormak istiyorum.
Küllerime basıp geçen herkese inat,
Kendi küllerimden yeniden doğmak istiyorum.
Bir ömür sırtımda taşıdığım yükleri,
Uçurumların sessizliğine bırakıp gitmek istiyorum.
Belki o zaman yeniden yeşerir umutlarım,
Belki o zaman kendime yeniden kavuşurum.
Ve en sonunda...
Beni benden alan ne varsa ardımda bırakıp,
Gökyüzü kadar özgür,
Deniz kadar sonsuz,
Vicdanım kadar temiz yaşamak istiyorum.Bana susmayı öğreten bütün acıları,Rüzgârın önüne katıp savurmak istiyorum.İçimde yıllardır kanayan yaraları,Bir avuç toprak gibi avuçlarımdan bırakmak istiyorum.Çünkü artık yük değil, gökyüzü taşımak istiyorum.
Çünkü artık kendime geç kalmış bütün umutları
Bir ömre sığdırmak istiyorum.
Ve en sonunda,
Beni benden alan ne varsa ardımda bırakıp,
Yalnızca gökyüzü kadar özgür kalmak istiyorum.