Issız Adam Şiiri - Sempatiksair Emrah

Günler...
Bir tabut gibi kapanır üzerime.

Hergün Bir Döngü Bin Acı saklar derinde...

Şehrin bütün ışıkları yansa da
içimdeki karanlığa
tek bir kıvılcım düşmedi.

Ben,
ömrünü beklemekle tüketmiş
adı unutulmuş
ıssız bir adamım.

Bir zamanlar
gülmeyi bilirdim.
Şimdi ise
gülüşümün mezarını bile
bulamıyorum.

Öyle yoruldum ki...
Artık acı bile
eskisi kadar acıtmıyor.
İnsan,
yarasına alışınca
kanamayı yaşam sanıyormuş.

Ben bunu öğrendim.

Her gece
biraz daha eksildim.
Her sabah
biraz daha öldüm.
Kimse fark etmedi.

Çünkü bazı insanlar
bir günde ölmez...
Yıllarca nefes alarak
sessizce tükenir.

Ben de onlardan biriyim.

Annemin "Oğlum..." diye seslendiği günler
bir rüya kadar uzakta kaldı.
Çocukluğum,
eski bir evin
kilitli odasında unutuldu.

Şimdi ne o çocuk var,
ne de ona sarılacak biri.

Yalnızlığım...
Artık bir duygu değil.
Adeta tenime işlenmiş
eski bir yara izi.

Nereye gitsem
benimle geliyor.
Nereye baksam
karşıma ben çıkıyorum.

Kendimden kaçıyorum...
Yine kendime yakalanıyorum.

Bazen düşünüyorum...

İnsan,
kaç defa yıkılır
ve hâlâ yaşıyor sayılır?

Kaç defa
içinden birini toprağa gömer de
dışarıdan dimdik görünür?

Ben...
İçimde binlerce defin yaptım.
Her hayalimi
ellerimle toprağa bıraktım.
Her vedada
bir parçamı daha kaybettim.

Şimdi geriye
yalnızca yürüyen bir gölge kaldı.

Aynalar yüzümü göstermiyor artık.
Onlar da biliyor...
Bakan kişi
çoktan kayboldu.

Bir mezar taşı olsaydı yüreğimin,
üzerine şunu yazarlardı:

"Burada,
kimseye yük olmamak için
acılarını içine gömen
bir adam yatar."

Ve belki...
Bir gün ben de giderim.

Ardımdan ağlayan olur mu,
bilmem.

Adımı hatırlayan çıkar mı,
bilmem.

Ama Rabbim bilir...

Geceleri yastığıma değil,
sessizliğe ağladığımı...

Kimse duymasın diye
çığlıklarımı içime gömdüğümü...

Ve her şeye rağmen
umudum ölse bile,
imanımı yaşatmaya çalıştığımı.

İşte ben...

Issız bir adam değilim sadece.

Kendi içinde defalarca ölüp,
her sabah yeniden
ölmeye uyanan
bir ömrün
sessiz hikâyesiyim.

18 Temmuz 2026

Sempatikşair Emrah Alince