İsmet Zeren Şiirleri - Şair İsmet Zeren

Çıkmaz açmazların bıçağındayım
Maziyi geçiyorum bir fasılTaş blakların kıvrımlarına
Susuyorum
Hep sustum zaten
Görsemde korkularımı aynalarda
Perdem sım sıkı kapalı

İkinci yaşımdaydım
Ağlıyordum
Bir cami avlusunda
Minareler eğildi
Merakla üstüme

Gözlerini istiyorum
Yanlızca gözlerini
Bakışlarını değil
Yanlızca ela gözlerini
İstiyorum yanımda
Giyisilerimde

sana seni anlatamam
ben bana kendimi
anlatmadım daha
aslında
anlatacak bir şeyde yok
ne sende bana

Dudak üşüyor
Ten üşüyor
Gözbebeklerim
Son bakışı
Yaşıyor

Seni sevdik ey yaralı çocuk
Gözlerimiz kan çanağı
Seni bekledik geceler boyu ey çocuk
Bu aşk bizi bitirdi ekinlerde
Bağ bozumlarında tükendik ey çocuk
Sular dağlara doğru aktıkça

Acaba
Beni sevmişmiydi
Diye mi soruyorsun
Hemde bunca yıldan sonra
Sen hiç bakmazmısın
Aynalara be koçum

Dert etme
Tasa etme
Çözüldü derler
Bozuldu derler
Renk verme
Kaş çatma

Tavan aramda çatırdayan
Su testisi kadar ufak us
Bittiği gün pus
Bitecek mahpus
Gözlerim açılacak şafak kadar
Aydınlık kadar güneşe

Beni hiç anlamadın ki...

Anlasaydın eğer gözlerime sevgiyle bakar, omuzuma sükunetle yaslanırdın. Beni görünce insanlara yaşama dair tüm kaygılarını, sıkıntılarını unutur, bir kedi uysallığı ile varlığını varlığıma bırakırdın. Beni anlasaydın eğer soru sormaz cevap beklerdin. Yanlış yapmaz, doğrularımı kendi doğruların olarak seçerdin. Beni anlasaydın, güldürür, ağlatmazdın. Yaralarıma melhem, rüyalarıma ilham olurdun. Beni benden alırdın. Seni bende bulurdun. Ama beni hiç anlamadın ki?

Beni hiç anlamadın ki...