Belli ki;
Ben, Tanrı ‘nın yarattığı en değersiz varlığım,
Ne yerim var, ne önemim bir elkızının yanında,
Umurunda bile değil varlığım, yokluğum,
Acırsa; dikenli yastığım acısın gözyaşlarıma,
Götürürse; rüzgarlar götürsün acılarımı,
Bir selam gönderdim, getirdiler mi?
Seni sevdiğimi söylediler mi?
Sana yandığımı ilettiler mi
O mahzun bakışlı beyaz kumrular?
Gözlerim yaşarsa yanımda onlar,
Bekliyorum seni yolda,
Bazan şurda, bazan burda,
Sıcaklığın dudağımda
Beni yakan alev oldu.
Güller gibi katmerleştin,
Bir gün bensiz kalacak bu ıslak sokaklar
Belki yine çiseleyen yağmur altında,
Bu sonbahar rüzgarı, bu şimşek,
Bu ıslanmış yapraklar,
Bu çınar dalları
Bensiz kalacak.
Bensiz nasıl çıkabileceksin bahara,
Nasıl gezinebileceksin altında çiçekli dalların,
Patlamaya hazır tomurcuklara nasıl bakabileceksin,
Nasıl verebileceksin rüzgarlara yüzünü,
Sanki dört bir yanda aramayacak mısın
Beni?
Gönlüm atlı, ben yaya, demem dere, dağ, tepe,
Ömrümü çiçek gibi yollara serpe serpe,
Servet, mal, mülk ne gerek benim gibi garibe?
Ben seni arıyorum içinde rüzgarların.
Yüreğim rüzgarların savurduğu bir yaprak,
Aşkın bazen çok tatlı, bazen zehirden acı,
Ben seni böyle gördüm, böyle bildim, tanıdım.
Her cefan ve her lütfun benim başımın tacı,
Ben seni böyle gördüm, böyle bildim, tanıdım.
Bazen rüzgar gibisin, geçiyorsun eserek,
Deniz bir seninle bütünleşiyor,
O yüzden denizde yaşlı gözlerim.
Kalbim yokluğunda hüzünleniyor,
Ben seni denizle, kumla özlerim.
Çiçekler derdinde, kuşlar derdinde,
Herkes birşey peşinde,
Ben senin peşindeyim.
Kalbim senin elinde,
Ben senin peşindeyim.
Su olsun balıkların,
Kalbim kimler için, gönlüm kimlere?
Kim beni bilecek artık ezbere?
Beni öylesine koyup gittin ki;
Canım bedenimden çıkmak üzere.
(ZEYTİNLER ALTINDA isimli Hece Şiirleri 'nden > 96-96/100)
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!