İsmet Anik Şiirleri - Şair İsmet Anik

Güneş alabora olmuş batıyor
Mavinin kızıla çaldığı yerde
Yüreğim gecene demir atıyor
Seni okuyorum gözlerim sende
Denize yazılmış şiir gibisin

Dokuz aylık yoldan beni getirmiş
Çilem neşesine neşe katarmış
Anam sevincinden çığlık atarmış
Karnına tekmeyle teptiğim zaman

Varlığıma sebep onu bilirdim

Bir zemheri sabahı yetim kaldım Kız ANA
Kırk yıl sonra aynı gün öksüz oldum kız ANA

Umutsuzca bekledim uzun ince yolları

Bekar olan oğlana
Sabah sofra kurulur
Öğlen aç kalma diye
Yağ ile bal dürülür

Gelişli-gidişli olalı bu yollar
Koşarak gelmenin anlamı kalmadı
•
Takvimden son yaprak koptuğu zaman

İzaha yetmedi yirmi dokuz harf
Kaç "alfabe" söktüm anlatamadım
Baktıkça lâl oldum yutkunup durdum
Gözlerimi diktim anlatamadım

Küsülüyüm ilham ile
Artık şiir yazmıyorum
Kâğıt kalem alsam bile
İmge name dizmiyorum

Her gün işe giderken bindiği o otobüs
Saat yedide geçer parmaklığın önünden
Beklerim el sallarım göstermez camdaki pus
O da içinde midir değilmidir bilmeden

Aşk kazısam bengü taşa
Bencileyin dayanırmı?
Tac edüben diksem başa
Sur çalanda uyanırmı?

Bizim bastonlarımız bile aşıktır birbirine
Akşam olunca yan yana asılırlar,
Duvardaki yerlerine
Tıpkı ayakkabılarımızın yanyana durduğu gibi,
Sabaha kadar