İsmet Anik Şiirleri - Şair İsmet Anik

Ah keşke;
Şimdi büyüklerim sağ olsa da
Öpsem ellerini
Bir daha bir daha öpsem

Erciyes olsaydım Ağrı olsaydım
Tepemi tabana yıksaydı keşke
Umut yeşiline bezense gönlüm
Enkazımdan güller çıksaydı keşke

Gül bilmez rayiha kimden verilir
Bülbüle meyleder toprağa bakmaz
Görmezki köküne kerme serilir
Necaset olmasa gül güzel kokmaz.

Bulutların üstünde zirvesiydim bir dağın
Gururumdan çatladım ufalandım kum oldum
Erişilmez dallarda ezberiyken dudağın
Eğilip derilmedim kurda kuşa yem oldum

Gerçek adın neydi senin kimbilir
Sevenlerin sevdiklerin ne derdi
Söylesene bu ismini kim verdi
Gözlerini benzetmişler Asuman

Zaman gelir dil gül olur
Zaman gelir gül dil olur
Aklım fikrim zail olur
Gözler söyler gözler dinler.

İnsan gül'e kin duyar
Baldıran diker bahcesine
Karanfil'e kin duyar
Diken takar eğricesine..

Bülbül'e kin duyarsa

Hayatın kuytularında
Susturulmuş çığlıklarım var
Gözyaşlarımla yoğrulu
Bilsen kaç.düğüm attım gırtlağıma

Bir ağaç büyümek istiyor
Kendi toprağında kendi güneşiyle
Ve kendi gözyaşlarıyla
Gündüz gölge

Çıplak kayalıklardan,
Rüzgar eşliğinde fon uğultusu.
Ölümü düşünüyorum.
Düşünüyorum.
Bir avuç rüzgar mı alsam,
Sade ve uğultusuz,