İsmet Anik Şiirleri - Şair İsmet Anik

Eğer birgün gelirsem zemheri ayazında
Aç yorganın ucunu beni öyle karşıla
Üstten iki düğme çöz mahmur olsun gözlerin
Biraz dağıt saçını beni öyle karşıla

E L İ F

Dünya denen mekânda kalmamışken hevesim
Gelişiyle geriye döndürdü beni Elif
İnce ince bir alev bu son hazan son mevsim
Yağmur oldu üstüme söndürdü beni Elif

Şimdi gülersiniz damdan düşmeme
Birgün düşerseniz anlayın beni
Ecel mani oldu herhal ölmeme
Birdaha düşmeden önleyin beni

Biliyorum söz verdim yolum düşer de bir gün
Ankaraya gelirsem seni görmeden dönmem
Sormadık kapı koymam semt semt ararım hergün
Kapındaki tokmağı bir kez vurmadan dönmem

Bıraktığın o yerde pas tutmaya başladım
Bir düzine mandal al eskiciye ver beni
Halden anlayan biri dönüşümden alır da
Biraz siler parlatır niş rafına kor beni
**

Kimi korna çaldı
Kimi alkış saldı
Güzel duâ oldu
ALLAH kabul etsin

ALLAH'IM

Nefsim beni yorunca beni Sensiz bırakma
Kırk kıyama durunca beni Sensiz bırakma

Ne mülküm var ne malım vebalime hamalım

Kardeşim sen dua et
Dua eğlenmez bizde
Böleriz ümmet ümmet
Kim varsa gönlümüzde.

Ya Şafii şifa ver

Dumansızdır başım diye
İçim söndü sanma sakın,

Ne kül kaldı ne duman

Baba Evladının başını okşar
Büyür beşiğinin kaşını okşar
Babasını baba olunca anlar
Gider babasının taşını okşar