İsmet Anik Şiirleri - Şair İsmet Anik

Dalında gül açarsa
Dikenleri görürsün
Diken çuvaldız olsa
Gül yokmuş der yürüsün

Tek başına gelinmez

Unuttum sanma seni güzel yurdum
Sende geçen günleri unutmadım
Azmı içtim suyundan yudum yudum
Estirdiğin yelleri unutmadım.

Burnumun direği sızladığında

Uç bülbülüm uç dönme bu yerlere
Uç göklere, gökten de yükseklere.
Binbir çile ile yuva kurdun da
Kargalar tepinir oldu yurdunda.

Seherde senin sesinle açardı

Sen bana bir adım atsan
Ben sana koşardım

Gel deseydin
Dünyayı aşardım

Senden bir hatıra bir iz kalmadı
Yine unutmadım unutamadım
Ellerini tutmak nasip olmadı
Aklımda tuttuğum adını sevdim

Adınız herkeste güzel bilseniz

Kaptan gemiyi terk etmiş,
Taife neyi beklesin.
Gemi rotayı çark etmiş
Yolcu ölmeyi beklesin.

Yarık topraklar, kupkuru

Demir perde dayanırmı ateşe
Demir dağlar damla damla erirken
Kurt uludu Kartal uçtu güneşe
Kafkaslarla Dağıstanlar ağlarken

Ucu yanık cümlelerle doldurur beynimi
Amansız fırtınayla kopan şiir mevsimi
Sağanaklar başlayıp kalemim yeşerdimi
Coşturur elvan elvan kokan şiir mevsimi.

Göz göze geliriz sen susarsın ben dinlerim

Denizin rengini martılara sor,
Gökyüzünü,bulutları kuşlara
Bilemem; bana sadece senden sor.
Sor yalan Dünyaya yaşayanlara.

Dün gibi geliyor yıllar öncesi,

Sevme özürlüyüm sevemiyorum,
Aşk malulü dersin soran olursa
Rengarenk bahara kar yağıyorum,
Kış mahsulü dersin soran olursa.

Neylerim baharı, bahar dalını