İsmet Anik Şiirleri - Şair İsmet Anik

★
Bir mikrofonum olsa ben de şair olurdum
İçli bir melodiyle güzel şiir okurdum

Hafif öne eğilip önce selam verirdim

BEN EYLÜL

Her ayrılığı benden bildiniz (!)

Eylül kadar hüzün çöksün
Dallarınıza

Bölük lokmayı aldı son suyu yudumladı
Derin uykuya daldı sündüs'e yattı bugün
Abdestlendi paklandı setre'sine saklandı
Topraktan geldi yine toprağa gitti bugün

Benim tahtım tahtadandır
Her gönülde tahtım olmaz
Ya kırarlar ya yakarlar
Zalimlerle ahtim olmaz

Dedi bugün senin günün
Aş'ta sana iş'te sana
Kutlu olsun baba günün
Kutlamaya başlasana

Ben senin sebebine kağıt kalem kuşandım
Derdimi yazdım diye beni şair sandılar
Kendimce konuşurken hiç farkında olmadan
Methiye dizdim diye beni şair sandılar

Bebek gibiydim önce yumuşacık toprakta
Yavaşça tutup beni kundağımdan söktüler
Dağların yamacına gün doğmadan şafakta
Bir avuç su vererek oracığa diktiler

Önce hayalime sonra rüyama
Sonra da gönlüme girdin sevgili
Belki sen farkında değildin amma
Bir ömür orada durdun sevgili

Gam yüküdür göçüm gurbete yönüm
Beyhude beklerken taşa dönmüşüm
Bilmem nedir suçum karardı günüm
Beyhude yanarken boşa sönmüşüm...

Dün rüyamda seni gördüm Bilalim
Perçeminden yıldız derdim Bilalim
Kollarımla seni sardım Bilalim