İsmet Anik Şiirleri - Şair İsmet Anik

Derdimi dert etmeyin onun derdi benimle
Derde düçar olmadan derdi vardı benimle

Ta ezelden beridir cana musallat oldu

Şimdi dese ki;
Oğlum karnın aç mı
Sana bir işkefe kızartayım
Yanına da bir tas ayran
Yemeden doyardım

Gözünü karartıp çıkmışsın yola
Yalvarıp yakarıp dur desem olmaz
Gönül durağında verince mola
Yaşanan yıllara çur desem olmaz

Çiçekleri mor'a dönmüştür şimdi
Dikeni yeşili çayıra inat
Mor rengi çiçekten saymayan kimdi
Görmezden gelenin ayağına bat

Kimse bilmez adımı seni de babamı da
Burada barın diye çadır gerdiler anne
El verdi aşımı da sırtıma abamı da
Çadırıma da calaz hasır serdiler anne

Biliyorum söz verdim yolum düşer de bir gün
Ankaraya gelirsem seni görmeden dönmem
Sormadık kapı koymam semt semt ararım hergün
Kapındaki tokmağı bir kez vurmadan dönmem

Bıraktığın o yerde pas tutmaya başladım
Bir düzine mandal al eskiciye ver beni
Halden anlayan biri dönüşümden alır da
Biraz siler parlatır niş rafına kor beni
**

Kimi korna çaldı
Kimi alkış saldı
Güzel duâ oldu
ALLAH kabul etsin

ALLAH'IM

Nefsim beni yorunca beni Sensiz bırakma
Kırk kıyama durunca beni Sensiz bırakma

Ne mülküm var ne malım vebalime hamalım

Dumansızdır başım diye
İçim söndü sanma sakın,

Ne kül kaldı ne duman