İsmet Anik Şiirleri - Şair İsmet Anik

Biliyorum söz verdim yolum düşer de bir gün
Ankaraya gelirsem seni görmeden dönmem
Sormadık kapı koymam semt semt ararım hergün
Kapındaki tokmağı bir kez vurmadan dönmem

Bıraktığın o yerde pas tutmaya başladım
Bir düzine mandal al eskiciye ver beni
Halden anlayan biri dönüşümden alır da
Biraz siler parlatır niş rafına kor beni
**

Kimi korna çaldı
Kimi alkış saldı
Güzel duâ oldu
ALLAH kabul etsin

ALLAH'IM

Nefsim beni yorunca beni Sensiz bırakma
Kırk kıyama durunca beni Sensiz bırakma

Ne mülküm var ne malım vebalime hamalım

Dumansızdır başım diye
İçim söndü sanma sakın,

Ne kül kaldı ne duman

Şimdi gülersiniz damdan düşmeme
Birgün düşerseniz anlayın beni
Ecel mani oldu herhal ölmeme
Birdaha düşmeden önleyin beni

Eğer birgün gelirsem zemheri ayazında
Aç yorganın ucunu beni öyle karşıla
Üstten iki düğme çöz mahmur olsun gözlerin
Biraz dağıt saçını beni öyle karşıla

E L İ F

Dünya denen mekânda kalmamışken hevesim
Gelişiyle geriye döndürdü beni Elif
İnce ince bir alev bu son hazan son mevsim
Yağmur oldu üstüme söndürdü beni Elif

Eskiden gökyüzüne bakardı pencereler
Gündüz kuşlar gelirdi geceleri yıldızlar
Eskiden kırk kaşığa kaynardı tencereler
Şimdi bir çatal kaşık kapağında yalnızlar

Koşabilsek kırlarda baharın coşkusuyla
kelebeğin ardından kanat çırparcasına
Görebilsek renklerini Çiğdemin Gelinciğin
Duyabilsek kuşların söylediği şarkıyı