Umutsuzdu umutlarım taşıyamadım
değersiz bir hayatın içinde kaybolurken
yüreğim tükenmiş bir alevin son ışığında
acımasızca kendini söndürüyordu
yalnızlığımı batan güneşlere sakladım
tohum tutmayan çorak topraklarımda
İnsafsız bir hayalde tükendi sevmeler
bıraktım umudun o tutulmayan elini
umarsızlığın bitmez demlerinde
karanlığın kapısı beklemez gelişini
açılır içimde ardına kadar
arkasına saklanır onulmaz acılar
Evren muazzam bir düzende işliyor
asla şaşmayan kendi yasaları içinde
fizik gibi matematik gibi
ölmek ve yaşamak gibi
güçlü ve zayıf varlık ve yokluk
kadın ve erkek siyah ve beyaz
Bedenimde bir ten
içimde bir can
önümde kırık bir hayat
benim ederim ne
puslu bir ecel
bekle geliyorum
Bir bahar günü başımda uçuşur beyaz kelebekler
sen rüzgârları durmadan üstüme eser
sanki bedenime tırmanan asi bir sarmaşıksın
saçların yaprak yaprak gözlerin bayram yeri
sen inatçı insafsız korkusuz mor bir gelin çiçeği
korkar oldum yetim sevdalardan al beni
Yağmur yağıyor birkaç gündür aralıksız
hava soğuyor giderek üşüyorum yokluğunda
ne kadar kalın giyinsem de yetmiyor
güneşi özlüyorum yüzümü yalamasını
sonra sıcaklığını anımsıyorum bedenimi ısıtmanı
usul usul sarsılıyorum sonra sessizce ağlıyorum
eminim
sildim öldüğüm bütün suretlerimi
yeni doğan bir fani gibi isimsizim
kimseyi sevmeyen bir yürek içimde
yılların yorgunu bir bedendeyim
Ergen hallerdeyim kaç gündür
gün görmemiş vurgun bir liseliyim
düşünüp duruyorum
gözlerime bakışlarını
kahverengi gözlerini
kalem incesi parmaklarını
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!