İsmail Aksoy Şiirleri - Şair İsmail Aksoy

Dağa benzeyen kadınların arasında, bir dağım şimdi.
Sanki büyüklüğümüz zihinlerini ürkütmüş gibi
Dolaşıyor aramızda doktorlar. Budalalar gibi gülümsüyorlar.
Böyle olmamın sebebi onlar, ve bunu da biliyor onlar.
Sanki bir çeşit sıhhatmış gibi sarılıyorlar kendi yassılıklarına.
Ve tıpkı benim gibi şaşırmış olsalardı ne yaparlardı?

Dağdan

Dağda ayakta duruyorum ve bakıyorum körfeze.
Tekneler dinleniyor yazın yüzeyinde.
“Uyurgezerleriz bizler. İş görür kamerler.”
İşte böyle der beyaz yelkenler.

Dağılmış Cemaat

I
Kabul ettik ve gösterdik evimizi.
Misafir şöyle düşündü: eviniz iyiymiş.
Varoş sizlerin içinde.

Dedektif

Yedi tepenin, kırmızı saban izlerinin, mavi dağın üstünden
Rüzgâr eserken ne yapıyordu ki kadın?
Fincanları mı yerleştiriyordu? Önemli bir şey bu.
Pencerede miydi, dinliyor muydu?

Değerli Kürkünün Değişimleriyle Kasım

Gökyüzü öylesine gri olduğu içindir ki
toprağın kendisi başlar ışık saçmaya:
utangaç yeşiliyle çayırlıklar,
çavdar ekmeği koyuluğunda tarım toprağı.

Hayli bekledi değirmencinin karısı,
Çay soğumuştu, ateş ölmüştü;
Ve aksi bir şey yoktu belki de
Gidişinde ve deyişinde:
“Artık değirmenciler yok,”
Kocasının söyledikleri arasında buydu duyduğu;

İzledi gözlerim
geçip giderken esmer bir kızı.

Siyah fildişi gibiydi
koyu menekşe üzümler gibi,
ve kamçıladı kanımı

Bütün dünya ölüme düşer kapattığımda gözlerimi;
Açarım gözkapaklarımı ve doğar herşey yeniden.
(Sanıyorum kafamdan uydurdum seni.)

Yıldızlar vals yaparlar, kırmızı ve mavi,
Ve keyfi bir siyahlık dörtnal peşinden:

Karanlığa açılan bir kapı tüm bildiğim.
Dışarıda, eski dingiller ve paslı demir çemberler;
İçeride, çekiçlenen örsün kısa inleyişleri,
Nereye sıçrayacağı bilinmeyen kıvılcımların kuyruğu
Ya da sudaki kızgın nalın çıkardığı vızıltı.
Örs ortalarda bir yerde olmalı,

Denize Doğru Çağıldayış Özlemi

Yine, Zeynep için...

Yüzde altmışı su imiş
yetişkin bir insan bedeninin.