İsmail Aksoy Şiirleri - Şair İsmail Aksoy

Taşlar zamandır
Rüzgâr
rüzgârın yüzyılları
Ağaçlar zamandır
insanlar taştır
Rüzgâr

Köylü delikanlılar
yeni oturma odaları inşa ederler
ne ki hiç kadın yok taşrada
köylü delikanlılar
yeni giysiler, ayakkabılar ve arabalar satın alırlar
ne ki hiç kadın yok taşrada

Koyu Ağaç, Koyu Su

Bu ağaç yanar koyu bir tütsü
Çıkararak. Soluk yosun damlaları
Dirsek yeninde, başak kılçıkları

Kraliçe’nin Şikâyeti

Kalabalıklarda ve saray ahalisinin kelime oyunlarında
Azametle geçti bu dev, bunu anlatırım sana, sahnesinde
Maçuna gibi elleriyle,
Ekinkargaları misali vahşi ve siyah görünürler;

Kraliçe diyorum sana.
Senden daha uzun kadınlar var, daha uzun.
Senden daha temiz kadınlar var, daha temiz.
Senden daha güzel kadınlar var, daha güzel.

Fakat kraliçe sensin.

Öldürüp duruyorlar Küba’da!

Yeni satın alınmış bir tabutla
kurtuldular şimdi Jesús Menéndez’den.
Çıkmıştı ortaya halkın kralı gibi,
araştırdı derin kökleri,

40 numaralı otobüsle Njalsgade’den Österbro’ya giderken
şimdi beş değişik kadına
tekrar aşık oldum beş kere.
İnsan nasıl denetleyebilir ki hayatını
bu şartlar altında?
Kadınlardan biri kürklüydü, bir başkası kırmızı lastik çizmeliydi.

Takma bir isim uydurur bu adam
Ve arkasına sokulur bir solucan gibi

Telefondaki bu kadın
Bir erkek olduğunu, bir kadın olmadığını söyler.

Bir polis aracının caddede durduğunu görme korkusu.
Gece uykuya dalma korkusu.
Uykuya dalamama korkusu.
Geçmişin ayaklanması korkusu.
Şimdinin kaçacak olması korkusu.
Gecenin ölüsünde telefonun çalma korkusu.

Burada duralım haydi, katedralin yakınında. Burada bekleyelim haydi.
Tehlike mi sürükledi bizi? Güvenlik bilgisi midir ayaklarımızı
Katedrale doğru sürükleyen? Fakir bizler için,
Cantenbury’nin fakir kadınları için hangi tehlike olabilir ki?
Alışık olmadığımız hangi dert var ki? Bizim için tehlike yok,
Ve katedralde güvenlik yok. Gözlerimizin bizi tanık olmaya zorladığı