İsmail Aksoy Şiirleri - Şair İsmail Aksoy

Taş bir kentin siyahından ay mavisi dönemeçleri teyelleyerek,
Çaktı çelik sokakta ayakları
Yankıların bir patırtısını, çakmaktaşı misali,
Havanın çırasını tutuşturduğunu ve
O karanlık bodur kulübelerin

Hareketli Resim

İki kişi gazla intihar eder
karşılıklı anlaşarak
ve polisler içeri girer
kapıları kırarak

Harekettir Hayat

Oklahoma’da,
Bonnie ve Josie,
Giymişler patiskaları,
Dans ederler bir kütüğün etrafında.

Yeşim –
Kenarın taşı
Yeni yaratılmış Adem’in

Zıtlık oluşturan kenarı, gülümserim
Ben, ayak ayak üstüne atmışım,

İşte böyleydi. İşte böyle olmalı. O kireçli
dağlarda ve dumanın
kıyılarında, işliklerde,
bir ileti yazılmış duvarlara
ve halk, sadece halk, görebilir onu.
Onun berrak harfleri terden

Suyun içinde yatar kara; gölgeli yeşillidir.
Gölgeler, ya da sığlıklar mıdır, ki mavi ve yeşil
yosunların sarktığı kenarlarında
gösterir uzun yosunlu çıkıntıların çizgisini.
Ya da çekerken perişan etmemek için belini,
aşağıya mı yaslanır kara alttan kaldırmak için denizi?

Toprak ekmekle kaplı
buradan bakışın puslu sınırına dek.
Şimdi zamanıdır buğdayı kesmenin,
buğday sapının ölme, kökün çürüme zamanıdır,
zamanıdır şimdi tozun ve yağın ve terin.

Bütün gün, çürüyen ıslak tahtaların kokusu –
kuruyorlar ve sızıyorlar güneşte. Kuşlar
bakıyor ara sıra çatı sırtlarından ve uçup gidiyorlar.
Akşamları, yandaki tavernada, oturuyor kazıcılar,
küçük ringa balıkları yiyorlar, içiyorlar, şarkı söylüyorlar.
Kara deliklerle dolu bir şarkı.

Beyazlıktır hatırladığım Sam hakkında:
Beyazlık ve bana verdiği o büyük koşudur.
Hiçbir yere gitmedim o zamandan beri fakat
Gitmek de uysal bir sapma oldu benim için. Beyazdır,
Armalardaki aygırlar gibi değil fakat: beyaz dışıdır
O sağlam at, ki tarihi

Onlarsız olmaz
onlarla da biraz sıkıntılı
ama onlarsız hiç mi hiç olmaz
derisiz düşünülemez kıl dediğin
ateş olmadan tütmez duman
hatunlar olmadan da