İsmail Aksoy Şiirleri - Şair İsmail Aksoy

Günün Batışı

Sessizce nöbet tutar orman karıncası, bakmaz bir şeyin
içine. Ve karanlık yapraklardan düşen damlalar ile
yaz kanyonunun derinlerindeki gece uğultusu haricinde
işitmez hiçbir şeyi.

Güvercinim, bir tanecik güzelim,
Doğrul bakalım!
Kaplamış gece çiy’i
Dudaklarımı ve gözlerimi.

Mis kokulu yeller örer

Güvercinin barışı mıdır barış?
Leopar mı sürdürür savaşı?

Niçin öğretir öğretmen
ölümün coğrafyasını?

Dünyadaki nesnelerin bize eklediği bir aşk yarasıdır şarkı.
Sen, hırçın adam, bir kadının kabaran etini dölleyen. Ne ki biz döllenip, delik deşik oluruz dünyadaki güzellik karşısında, çünkü yıldıza bürünmüş gecenin sevdası büyüledi bizi tensel sevda gibi.

Bir şarkı bizim dünyadaki güzelliklere yanıtımızdır, tiril tiril titreyen bir yanıt, çıplak bir meme karşısındaki titreyişin gibi karşı koyulmaz.
Güzelliğin okşayışına kanla karşılık verdiğimizde ve yanıtladığımızda sayısız çağırışları, inan senden daha çok acı çekeriz biz.

Gökte yıldızları gördüm;
Topladım çiçekleri baharın bahçesinde.
Karanlıkta ıslattı yüzümü ağaçlar,
Gördüm alacakaranlığın ufuklara çöktüğünü,
Kırkikindi yağmurlarından sonra gökkuşağı
Bükülmüş güneşe doğru.

Mavi mavidir ırmağın etrafındaki çimenler
Ve doldurmuştur komşu bahçeyi söğütler.
Ve evin hanımı, gençliğinin tam ortasında,
Beyaz bembeyaz yüzüyle, kapıdan geçerken, duraksamakta.
Narince, uzatır narin elini;

Tanrım: zamanıdır şimdi. Yaz çok müthişti.
Güneş saatinin üstüne bırak gölgeni,
ve estir tarlaların yellerini.

Emret son meyvelere olgunlaşmayı;
güneysi iki gün daha ver onlara,

Sakin dur, sessiz ol ve bekle,
Yabani hayvanı bekle, gelmekte olan uyarıyı bekle,
Mucizeyi bekle, gelmekte olan yok olmayı bekle
O vakit yitirmiştir hayat tadını tuzunu.
Titreşerek geçecek sönmüş yıldızlarla alazlı resifleri.
Şafakta gelecek ya da alacakaranlıkta.

“İnsanı kendi suretinde yarattı Tanrı” - Tekvin

“Şikago, mimarî sergi alanıdır ulusun” - Şikago gazeteleri

1
Bir ürperti düşer ağaçlardan, geceleri;

Ey Habur, Habur, ey Habur, Habur...
Arzum gibi çok uzun ve çok derinsin.
Hep gürültülü ve çağıltılıdır çaban.
Aklına gelmez mi dinlenmek ve uyumak?
Hep inildersin, çığlıkla, haykırışla,
Ne ki duymaz kimse ne istediğini.