İsmail Aksoy Şiirleri - Şair İsmail Aksoy

Emin olduğum o dakikayı anımsarım.
Söğütler sopsoğuktu,
Sudaki yüz çok güzeldi, fakat benim değildi -
Başka her şey gibi, önemli bir görünüşü vardı,
Ve her yerde tehlike görüyordum: güvercinler ve sözcükler,
Yıldızlar ve altın sağanaklar – gebelikler, gebelikler!

En Dıştaki Evin Münzevisi

Göğün ve denizin, ufukla menteşelenmiş
Açık mavi levhaların gücü yetmiyordu
Üstüne kapatıp, bu adamı yassılaştırarak dışarı çıkarmaya.

Enkaza Dönmüş Yüz

Bir sirk misali tuhaf, enkaza dönmüş yüz
Gezer pazar yerini, dehşetengiz ve afetzede
Bazı tarifsiz hayal kırıklıkları yüzünden,
Hazindir sızıntılı gözden şişmiş buruna.

En Tuhaf Üç Kelime

Gelecek kelimesini telaffuz ettiğimde,
ilk hecesi çoktan geçmişe ait olmuştur bile.

Sessizlik kelimesini telaffuz ettiğimde,

Epigram

Sermayenin binaları, katil arıların kovanları, çok az kimseye bal.
Hizmet etti adam orada. Fakat karanlık bir tünelde açtı kanatlarını
ve kimse görmeden uçtu adam. Hayatını baştan yaşamak zorunda.

“Her ne olursa olsun, teşekkür ederim”. Ve sonra döndü
Ve rüzgâr onları bir kenara doğru kaldırırken
O sarkan çiçeklerdeki soluk gün ışığı misali
Hızla ayrıldı benden. Hayır, her ne olursa olsun
O bir saat güneşle doluydu ve geçen o saati izlemekten
Daha iyi bir şey yapabilirim diye

Tuhaf bir cesaret
verirsin bana, ey kadim yıldız:

Yalnız parılda katkı sunmadığın
gün doğumuna karşı!

El İlanı

O sessiz öfke iç tarafından çiziktirir duvarı.
Meyve ağacı çiçekte, guguk kuşu çağırır.
İlkbaharın narkozudur bu. Fakat o sessiz öfke
garajlarda tersine yazar boyayla sloganlarını.

Elimin ve Gözümün Altında Uzak Tepeler, Bedenin

Elimin bedeninde izlediği şey
çizginin kendisi. Sıcağın, ışığın
bir aşk akışı, ki benim şehvetli gözüm
yalar yutar

Toprağımın toprağısın,
Ve toprağımdaki topraksın,
Ah, dünyaya gelir gelmez ölen çocuk,
Ölümümde ölensin!
Öyle çaba göstersen de, bilmeden nefesi,
Ve içimde yaşarken çarpan yüreğin durmuştu