İsmail Aksoy Şiirleri - Şair İsmail Aksoy

Gece karanlığında bir fırtına çılgınca döndürüyor
değirmenin kanatlarını, öğütülen bir şey yok. – Seni de
uyutmuyor aynı yasalar.
Boz köpekbalığının karnı senin zayıf lamban.

Belli belirsiz anılar batıyor deniz dibine

Yakınımda benim, sen kan kızılı, ve gene de uzaksın.
O zalim masken ve savaşçı gözlerin
arasında toprak tepeciklerinin, hopluyorsun bir hazineden
diğerine saf ve yabanıl mükemmelliğinde.
Anlat bana nasıldır diğer bütün yaratıklar arasında,
yuvalardan bir karanlık manzaranın ortasında

Bülbül uçtu bahçeye, sevinçle oturdu gülün yanına,
Açtı gagasını ve şakıdı istekle şafağa.
Uyuyormuş gibi yaptı gül, fakat birden gönderdi kokusunu,
Yırtı yeşil örtüsünü: Sabah havasında kızıl bir gül kokusu!

O beyaz gül narindir ve narin
Elleri O’nun
Ki zamanın solgun haresinden de solgun
Bir ruhu var O’nun.

Gül narini ve alımı - güçsüz gene de

Kız Kurusu

Şimdi bu özel kız
En sonuncu taliplisiyle birlikte çıktığı
Törensi bir Nisan yürüyüşü esnasında
Birdenbire, kuşların düzensiz çığlıklarının

Sizler, büyük aşkı arayan kızlar,
o korkunç büyük aşkı,
ne oldu sizlere böyle, ey kızlar?

Belki,
zaman, zaman!

Herşey kaçış içerisindeydi toprağımızda.
Kanı nasıl emerse tüy
öylesine emiyordu kardinaller de kanı
Anahuac'ın şafağından.
Tukan parlatılmış yemişlerin
mucizevi koruyucusuydu,

Sevişme, galiba sevişme, güvensiz,
belirsiz:
ağzımda hanımelinin okşayışı,
yalnızlığıma karşı kara bir ateş gibi vuran
bir kaç örgü,
ve bunun yanı sıra: gecesel ırmak, gökyüzünün işareti,

Amerika’nın şekline
baktığım zaman haritada,
gördüğüm sensin, ey sevdiğim:
başında bakır tepeler,
memelerin buğday ve kar,
ince belin,

Kör ve kolsuz, bacaksız bir dilenci
Bir sekreter aldı yanına taşısın diye dilenci çanağını.
Önce sadaka verdim, sonra pişman oldum, ve güldüm sonra:
Zavallı dilenci yöneteci! Şiir için amma da malzeme!

[”Kasım Ayında Elin Titreyişi”nden]