İskele Babası Şiiri - Hikmet Metin Çavdar

Bir ev ki adı baba ocağı,
Girenler umutla örerdi saçağı.
Emekle, alın teriyle yoğrulan bu toprak,
Şimdi yabancı mı, neden böyle ırak?

"Evladım" denilen o sıcak ses,
Şimdi bir disiplin, bir soğuk nefes.
Baba, kendi evine duvar mı örer?
Göz göre göre, kendi dalını mı kırar?

Hani nerede o eski, o kucaklayan el?
Yoksa mevsim değişti, esiyor başka yel.
Bir iskele babası mı oldun başında,
Yolcu beklerken, yalnızlığın taşında?

Gelen geçene "geçme" diyen o sert tavır,
Oysa ocağın ateşi, sevgidir, sabırdır.
Evlatları harcayıp, kaleyi kurmak mı hüner?
Unutma ki rüzgar diner, o ışıklar söner.

Yıkılmaz sanılan o büyük surlar,
İçindeki vicdanın sesini duymazlar.
Baba, evladını yok ederek büyümez,
Bu hesap günü, tarih asla unutmaz.