ne vakit baksam gözlerinin içine
ateşten bir yağmur düşer kalbimin üstüne
ıpıslak olur ruhumun çölleri
ve bir korku sarıverir her yanı
ya o son bakış
son bakış olursa eğer
bu son şarkısı ankanın
ve bu son yazgısı kalemin
artık küllerimizden doğmayacağız
biz de tüm o trajedilerdeki gibiyiz
sahnede gözyaşı görmek istiyor sevdiklerimiz
ateşin düştüğü yerdeyiz
bir garip münzevi şimdi yüreğim
bin aşktan çıkmışçasına yorgun
biçare şimdi hallerim
kimsenin göremediği gözyaşlarım var
damla damla akıtırım gönlüme
kimseler silemez nemli yüreğimi
zamansız hediyeler sunarmış kader
mesela bir uçurumun kıyısında severmiş insan
bakmaya doyamazken
hani dokunmaya bile korkarken
ne olur ona bir şey olmasın, diye yalvarırken
gözyaşlarıyla ağıtlar yakıp
kelimeler doldurulmuş
silahın şarjörüne
ölüm kadar güçlü
hayat kadar korkak
söylense kainatı
söylenmese sahibini yaralayacak
ve sen
alnından kurşun yemiş düşünceler kadar sersem
ve sen
aşkın zehrini bir dikişte yudumlamış yürek kadar susuz
ve sen
büyüsü sönmüş şarkılar gibi anlamsız
burada diz çöker ve af diler adam
kadının hayali gülümser
adamın gözleri yerdedir
bir karaltıdan başka bir şey göremez
ne ölüler konuşur sahnede ne de diriler
hayat da öyle değil midir
ya çok geçtir
ya da çok erken
saatleri lanetli
bu dünyanın
kalbinde ölüler rıhtımı
gemiler ya çoktan gitmiş
son bir kelime söyle
bir aşk şiiri yazayım sana
bir bakış kadar kısa
ve bir ömür kadar uzun...
her ağlamak istediğinde
ben senin düşlediğin kadar varım
düşlediğin kadar mutluyum
ve düşlediğin kadar acı çekiyorum
ben senin hayal edebildiğin kadar varım
parmaklarının arasında hikayem
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!