İsa Yılmaz Şiirleri - Şair İsa Yılmaz

kapılar duvar


bazen araya yalnızlık girer
aşılmaz duvarları çekersin herkesin üstüne
berisi sessizlik

hani birini yanlış ezberlersin ya
ta ilk seferinde
ve sonsuzaca yanlış tekrarlarsın ya

o öyle değildir aslında
o öyle olsun diye yalvarırsın da

güneş damlası birikir avuçlarımda
gökten hüzün yağar
sessiz bir ölüm dökülür sanki
bugün yaslıyım
kalbimin yarısını kaybetmişim
ne derseniz deyin

kimse şiir istemiyor bu gece
kelimeler aşkın o dipsiz kış uykusunda

kalbi çarpan ölüler gibi
yürüyecekler parmak uçlarında

hadi kapat gözlerini ey sevgili
uçurumlara düşürme beni
ayrılığı yazmışlar sanki
o hicran seli ıslak ve mavi

hadi kapat gözlerini ey sevgili

feri yok gecenin
gün gibi ortada hayalin
ah yine de
katrandan gömlekler biçilmiş yalnızlığıma
sessizlik büyür avuçlarımda
sonra konuşur yüreğim

yalnız yürümeli hayat
gökte kuşlar
denizde balıklar
dağlarda sürüngenler ağlar
burada, bir yerlerde hayat ölümle başlar
yalnızlıkla sürüp gider

dedi ki, öldürme de yaralı bırak beni
her can acısında beliriversin gözlerin
dedi ki, damarlarıma yayılan kan gibi
her kalp atışında nefesim olsun hayalin

dedi ki, öldürme de yaralı bırak beni

bazen aşk
kalpsiz birinden
kalbini çalabilmektir
çünkü mucizelere inanmaktır aşk

bazen aşk

yalnızlığın sessizliğini dinliyorum
ürkütmüyor değil bu hayali adam
kapı çalana dek çekeceğim derdini
ne de olsa benim en sessiz
en güvenilir dostumdur kendisi
kuş sesleri arasında gelen