İsa Yılmaz Şiirleri - Şair İsa Yılmaz

hadi bak gözlerine
aynadaki gözler senin
kararan çehre
solan ten senin
senin bu hayat
hep senin, hep senin

gelmek için
ölüm döşeğini bekleyen mutluluklar gibisin
gel de bu ölüm senin için olsun
gün yüzü görmemiş düşler gibisin
gel de kalbimin rüyası gerçek olsun

zil her çalışında
koşar kapıya ayaklarım
gelen sen olursun bazen
ya da bir başkası her zaman
bilmiyorum, öğrenmedim hiçbir zaman
sen gelmişsin gibi düşündüm her zaman

her şeyi ben uydurdum
buketteki çiçekler hiç açmadı
seni beklerken soldurmadım onları
hayaldi yağmurlar
hiç ıslanmadı kaldırımlar
gözlerin hiç ağlamadılar

mAvi..

hayat mı soğuk
insanlar mı soğuk
güneş neden soğuk bugün

öyle ki saniyeler vardır
tüm geçmişi içinde bulursun
kaçmak istediğin biri vardır
ne yana baksan onu görürsün

gittikçe daralan, küçülen sen

bir idam-ı ebedi ki gözlerin
dipsiz bir kuyu, baktıkça düşerim
kaç saat oldu gözlerimin önünden gitmedi hayalin
ah şu son sözlerin yaktı ya beni
kalbinden vurulmuş bir güvercin gibi
gözlerinden düştüm düşeli

yağmurdan sonra
nasıl bomboş kalırsa gökyüzü

içimde bir boşluk
ardın sıra büyür de büyür

seslensem duyar mısın, dedi adam
sen yeter ki konuş, dedi kadın

derin bir sessizliğe gömüldü adam
içinden çıkılmaz bir hal aldı zaman
bir korkudan kaçarcasına

Srebrenika, şimdi uyanma vaktidir
zebaniler çoktan gittiler
hadi kaldır başını
at üzerindeki ölü toprağını
bitti artık savaş, hadi uyan
bir gece yarısı ansızın gelmeyecekler