İnsan Severken Ölür Mü

İNSAN SEVEKEN ÖLÜR MÜ?

İnsan severken ölür mü?
Bir göz bakışıyla kalbini susturup kendi cenazesine ağlar mı içinden,
Ya da bir ismin telaffuzu boğazında takılıp kalınca,
Konuşmadan, anlatmadan, sadece bekleyerek yavaşça çözülür mü zamandan?
Ben seni sevdim bir rüyanın ortasında,
Ne tam uyanıktım ne de tamamen düşteydim,
Bir yarı karanlıkta, yarı sessizlikte uzadıkça uzayan cümlelerin içinde,
Sadece senin ismin yankılanıyordu boşlukta, sadece senin sessizliğin.
İnsan severken ölür mü?
Kendine dokunamadan bir başka tenin hafızasında yanar mı yıllarca?
Bir şarkının ortasında durup gözlerini kapattığında,
Açtığında hâlâ o gözlerin eksikse, bir ölüm değil midir o da?
Bana seni soranlara sustum,
Çünkü anlatmak seni eksiltmekti biraz,
Her tarif eksik kalırdı, çünkü sen bir anlam değil,
Bütün anlamların toplanıp da kendini susturduğu bir boşluktun aslında.
İnsan severken ölür mü?
Bir gülüşün içine düşüp çıkamadan orada çürür mü yavaşça,
Bir "merhaba" ile doğup, bir "hoşça kal" ile toprağa karışır mı kalbi,
Ve kalbin yerini bilmiyorsa elleri, nereye bastırır acıyı durdurmak için?
Ben seni içimde gömmeyi denedim,
Ama her gece toprağını kazıp baktım yüzüne yeniden,
Çünkü unutmak, bir mezar gibi kapatmak değilmiş,
Unutmak, aynı toprağı her gün açıp, bir daha sevememekmiş.
İnsan severken ölür mü?
Bir çayın buharında gözlerini ararken, elleri titrer mi yokluğun soğuğunda,
Ve seni sevmek, kendine ihanet etmekse artık,
Hâlâ neden bu kadar kutsal geliyor adını duymak bir yabancının dudağında?
Sen bana ait olmadın hiç, ben de sana,
Ama biz, aitlikten daha derin bir şeydik belki de,
Çünkü bazı duygular vücut bulamaz,
Sadece sızar insanın içine ve orada kanar fark ettirmeden sessizce.
İnsan severken ölür mü?
Belki de bir gülümsemeye karşılık veremediğinde başlar çürümek içten içe,
Bir gün, göz göze geldiğinde hâlâ seviyorsan,
Ama o artık bakmıyorsa sana, ölmek değil midir o, hem de diri diri, parça parça?
Ben ölmedim, ama yaşadığımı da söyleyemem,
Senin olmadığın bir dünyada nefes almak, sadece alışkanlıktan ibaret,
Ve belki de bu yüzden her şiire seni gömdüm,
Çünkü seni unutmadan yaşamanın tek yolu, seni susarak anmaktı elbet.
İnsan severken ölür mü?
Ölmez belki...
Ama kalbinin bir yerinde öyle bir boşluk açılır ki,
Hiçbir şeyle dolmaz, hiçbir sesle susmaz,
Ve sen yaşadığını zannederken,
Aslında çoktan gömülmüş olursun
Adını kimsenin bilmediği
bir sevdanın
sessizliğine.


Ahmet DEMİR