İnsan Kalabilmek Şiiri - Özcan İşler 2

Habil'le Kabil'den beri bitmeyen kavga bu,
Madde ile mana aynı sofrada, aç...

Aynada kimse birbirine benzemiyor,
Markada herkes aynı olmak istiyor.

Bir evi olan bir ev daha istiyor,
Arabası olan her yıl yeniliyor.

Eşya yenileniyor,
İnsan eskiyor,
İnsan!

Fabrikalar büyüyor, üretim coşuyor,
Kalite artıyor,
İnsanlık kalitesi düşüyor.

Bir koltukta kayboluyor insan,
Bir markada boğuluyor.
Gözü doymuyor, karnı doysa da.

Borç kapıda,
Banka ensede,
Dost iyi günde...

Tökezlemeyeceksin,
Düşmeyeceksin,
Çınar gibi ayakta öleceksin diyorlar.

Oysa eksik olan çok:
Aza kanaat,
Yetmek,
Merhamet,
Sarılmak,
Sevmek.

Ne mutlu kardeşliği kalleşliğe değişmeyene,
Eşya değil insa biriktirene.
Ne mutlu,
Tüm bu gürültüde
İnsan kalabilene.

Özcan İşler
5 Eylül 2026 | Ankara