Diriliş Muştusu Şiiri - Özcan İşler 2

Kuru bir zekanın diktiği kuleler kuşatmış her tepeyi,
Tekniğin soğuk çarklarında kaybolmuş insanın cevheri.
Şeytanın çırağı mimarlar yoğururken bu yalan dünyayı,
Açmış ağzını karanlık dehliz, kusuyor zehrini.

Yalancı meşaleler aydınlatamaz bu koyu geceyi,
Sahte kurtarıcılar besler ancak içteki eğriliği.
Ruhunu yitirmiş insanlık yorgun, gücü yetmez yıkmaya bendi,
Muhtaçtır yeryüzü şimdi, yeni bir diriliş aşısına.

Bu yol; ne şöhret avcılarının ne makam kölelerinindir,
Ne kendine taht kurup, kula kulluk edenlerindir.
Bu yol; kibri ayaklar altına alıp, en alttakiyle bir olanların,
Menfaatsiz, hesapsız, sadece O’nun için koşanların yoludur.

Gelecek beklenen o adsız, iddasız kahramanlar,
Kendi ruhunu ölümsüz ilkelerin ışığıyla yıkayanlar.
Öncülük davası gütmeden, sessizce yön verenler,
Dünyayı düştüğü bu kör kuyudan çekip çıkaracaklar.

Özcan İşler