Ne zaman birine inansam, içimde umut yeşerirdi,
Gözlerim göğe bakardı, kalbim sevdayı seçerdi.
Ama her defasında kırık bir hikâye kaldı bana,
Güvendiğim eller bile yabancı oldu zamanla.
Ne zaman birine güvendim, sırtım hedef oldu yine,
En yakınım sandıklarım hançer vurdu derine.
Kalbim delik deşik oldu, her yara ayrı sızı,
Bir insan kaç kere yanar, söyler misin bunun yazgısı?
Dizlerim çöktü bazen, yüreğim sustu derinden,
Çığlık attım içimden ama ses çıkmadı dilimden.
Geceler dostum oldu, karanlık sardı yanımı,
Aynaya baktım bir gün, tanıyamadım benliğimi.
Kanaya kanaya yürüdüm, iz bıraktı her adımım,
Hançer yiye yiye büyüdü içimdeki yalnızlığım.
Gözyaşım sel oldu aktı, kurutamadı hiçbir rüzgâr,
Bir umut aradım durdum, ama kalmadı hiç bahar.
Sevgi dedim, sadakat dedim, hepsi masal gibi geldi,
Her güzel sözün altında gizli bir yalan gizlendi.
İnandığım ne varsa tek tek yıkıldı gözlerimde,
Koca bir boşluk kaldı şimdi sessizce içimde.
Artık ne kalp çarpıyor eskisi gibi içimde,
Ne bir heyecan var ne de sıcaklık hislerimde.
Sevmenin de bir sonu varmış, geç öğrendim ama,
Her şey bittiğinde insan kalıyormuş kendiyle baş başa.
Hissizleştim sonunda, ne acı kaldı ne yara,
Ağlasam da boş artık, gözyaşım düşmez toprağa.
Bir zamanlar yanan kalp, şimdi küle dönmüş gibi,
Ne bir kıvılcım kaldı, ne de sevdanın izleri.
Belki bir gün değişir, belki güneş doğar içime,
Ama artık inanmam kolay kolay hiçbir sevgiye.
Çünkü öğrendim en acı, en derin gerçeği hayatta:
En çok da insan yoruluyor, güvendiği insanlarda…
Kayıt Tarihi : 4.04.2026 00:19:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.




Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!