İmkansız Aşk Şiiri - Şair Yazar Ali Saye

İmkânsızdık, biliyordum en başından,
Aklım sustu, kalbim taştı o an,
Ne kadar kaçsam o gerçeğin izinden,
Yine düştüm senin adının yazıldığı yerden.

Kalbim söz dinlemiyor, inatçı bir yara gibi,
“Unut” dedikçe büyüyor, sanki inadına seni seviyor gibi,
Sesin değdi mi içime, diner bütün fırtınam,
Gülüşünle başlar içimde en güzel baharım.

Senin yanında kendimi buluyorum yeniden,
Eksiklerim tamamlanıyor birden,
Sanki dünya susuyor gözlerine bakarken,
Ben kayboluyorum en derin yerinden.

Evet, imkânsızsın… kabul ettim bunu,
Ama kalbime anlatamadım hiçbir zaman sonunu,
Aşk dedikleri şey hesap kitap bilmez,
Ne doğruyu dinler ne de yanlışa diz çöker, pes etmez.

Olmadık zamanda, olmadık birine düşer insan,
Ansızın başlar bu iç yakıcı yangın,
Bir bakmışsın kalbin teslim olmuş sessizce,
Sen bile anlamadan, olmuşsun bir sevdanın esiri gizlice.

Her şeyin bir sonu var derler, inanmak zor,
Zaman her şeyi siler derler, yalan gibi gelir o sözler,
Senin sesini, gülüşünü unutmak… mümkün mü sence?
Bir ömür yetmez silmeye, yazılmışken böyle içime.

Unutursun derler… nasıl unutulur ki bir insan,
Gecelerine karışmışsa, olmuşsa her anın,
Bir şarkıda, bir kokuda, bir anda çıkıyorsa karşına,
Nasıl silebilirsin onu kalbinin ortasından?

Ben seni unutmak için sevmedim ki zaten,
Bir gün silinsin diye yazmadım seni kalbime en baştan,
Zaman geçsin de geçsin içimden diye değil,
Kal diye sevdim… gitme diye, eksilme diye değil.

Sen gittikçe ben eksildim biraz daha,
Bir yanım sustu, bir yanım ağladı sabaha kadar,
Gözlerim doldu her hatıranda, her anında,
Kalbim yoruldu seni taşımaktan her yanımda.

İmkânsızlık dedikleri şey ne ağır yükmüş meğer,
Seviyorsun ama kavuşamıyorsun, işte en derin keder,
Ne vazgeçebiliyorsun ne de sarılabiliyorsun,
İki arada bir derede, kendinle savaşıyorsun.

Geceler en çok seni getiriyor bana,
Sessizlik konuşuyor adınla odada,
Bir nefes alsam içimde sen,
Bir gözümü kapasam rüyamda yine sen.

Bazen kızıyorum kendime, neden diye,
Neden kalbim seni seçti bu kadar derine,
Onca insan varken, onca ihtimal varken,
Neden en imkânsızı yazdı kaderime?

Ama ne kadar inkâr etsem de gerçek değişmiyor,
Kalbim senden başka kimseyi istemiyor,
Bir yanım “bırak” diyor, bir yanım “tut”,
Ve ben ortasında kalmışım, paramparça bir umut.

Belki de aşk budur, yarım kalmak biraz,
Kavuşamadan sevmek, eksik ama derin biraz,
Her şey tamam olsa bu kadar yakmazdı içimi,
Demek ki imkânsızlık büyütüyor sevgimi.

Ve ben hâlâ buradayım, aynı yerde,
Adını saklıyorum kalbimin en derin yerinde,
Gelmesen de, bilmesen de, duymasan da,
Ben seni sevmeye devam ediyorum sessizce… yine.