O yüz ki ferasetle bakan her kişi tanır.
O yüz ki nursuz nazar baktığında utanır.
O yüz kalplere huzur, ruhlara sürur verir;
O yüz bir ayna gibi maverayı gösterir.
Onlar bir rüzgâr gibi yerdeydi atlarıyla,
Onlar kartal gibiydi gökte kanatlarıyla.
Onlar bir akıncıydı sel olup dağlar aşan,
Onlar coşkun ırmaktı kıtaları dolaşan.
Sanma ağaçtan kopan her dalı kuru odun,
Kim bilir ne yangınlar içindedir o od/un.
Ağustos 2012
Temmuz'un on beşi koptu kıyamet,
İşgale uğradı vatan o gece.
Görmedi asırlar böyle ihanet,
Öz tankı, topuydu düşman o gece.
Bombalandı Meclis, halk kurşunlandı,
İnsan, insanlık ne demek?
Öğrettin ey öğretmenim.
Nedir ilim, irfan, emek…
Öğrettin ey öğretmenim.
Anlattın tarihi, günü,
Oku uçsuz gökleri, eşsiz sanatı oku;
Keşfet sonsuz âlemi, kurcala varı yok’u.
Oku aklı, yüreği, ulvi hayatı oku;
Marifet tezgâhında ilim, irfanla doku.
Acılara acı kattın,
Çektirdin hep çile dünya.
Malın, mülkün hepsi yalan,
Nimetlerin hile dünya.
Bela verdin, zorluk verdin,
Ne tesadüf ne de son, ilahi takdir ölüm;
Ebet yolculuğunda en acı, en hoş bölüm...
Ocak 2000
Göz var mihnettir cana.
Göz var değer cihana.
Göz var zerreyi görür,
Göz var şemsi söndürür.
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!