İlyas Kaplan Şiirleri - Şair İlyas Kaplan

şarkı söylüyor kalbimin yorulmaz sancısı
mevsimlere sırtını yaslamış bir rüzgar gibi
aynı bedende bir can olmanın sırrını fısıldıyor
denizi ve göğü taşıran
yeryüzünü ötelere ilikleyen güç

Hangi eldir bu çizen, bu sim siyah levhayı?
Hangi sestir susturan, bu bitmez vaveylayı?
Kayalar sükût etmiş, sırlar dökülmüş suya,
Hangi dildir anlatır, bu korkunç muammayı?

meçhul bir geminin meçhul bir denize açılması gibi
bir vahşinin öç alma saatini beklediği gibi beklerim
nar-ı aşkına boyanırım sineme saplanan velveleyle
tohum toprak altında nasıl yeniden doğuyorsa öyle

cümle alem bir hasret türküsü nasıl söylüyorsa

aşkla yan sen de
bir kandil gibi ey gönül
yağmur yüklü bulutlar gibi
seni sırılsıklam ıslatsın düşen ateş damlaları

sevmek bir sır

ceplerimde insanlar
ellerim cebimde,
kanıyor parmaklarım

gecenin tam ortası
ne anlamı var ki zamanın

devam ettikçe yol
her şey
yolda oldukça aşılır
çoban yıldızıdır bazen yol gösteren
nihayetinde

Öyle bir şehrin koynundayım şimdi, adı başka, tadı yarım

..,bakma sen gözlerimin daldığına,
sisli bir pazar sabahı gibiyim sadece

efkarımı dağıtacak,
sen manzaralı bir pencere arıyorum şimdi
uzak dağların ardından
silah sesleri ve ölüm çığlıklarını değil

ve önümde gidemediğim kadar sensizlik
geceler sus
şehir sus
ben sus

bilsen

içinde kaybolduğum bir kodestir gözlerin
oradan umutlar toplayıp kalbime atacağım
uçup duran karlar düşerken
bakışlarında sığınacak yer arayacak
zemheri soğuğunda üşüyen
saçlarına üşüşen her kar tanesi