İlk Duam Şiiri - Dr Yusuf Polat

Desem ki; ilk duamsın
Bir nisan değil, baharın kendisisin.
Ağaçlara yürüyen su,
Toprağın içinden yükselen sır,
Gonca gülün kalbindeki ilk titreyişisin

Rüzgâr, adını taşıdı geçti gönlümden,
Yağmur, yüzünü çizdi yalnızlığıma.
Sende gördüm dağların sabrını,
Denizlerin sonsuzluğunu
Göğe yükselen minarenin yalnızlığını

Sana bakınca şehirler değişiyor.
Eski çeşmeler yeniden su veriyor.
Yıkılmış kemerlerin altında
Bir medeniyet uyanıyor sessizce.

Bir gün sesimi duymazsan eğer,
Bil ki yalnız ölmüş değilim;
Başka bir iklime göçmüştür sevgim
Ve mahşer sabahında
Herkes kendi hesabına çağrılırken,
Ben yine senin adını söyleyeceğim.

Toprak beni örttüğünde
Solucanlara değil,
Toprağın karanlığında filizlenen köke
Senin adını öğretirim.

Ve diriliş sabahı geldiğinde
Meleklerin kanatlarının arasında
Bir kayıp çocuk gibi değil,
Evine dönen bir yolcu gibi.
Seni arayacağım yine.
Çünkü sen
Bir kadından daha fazla,
Bir sevdanın unutulmuş ilk duasısın.