İlhan Keskin Şiirleri - Şair İlhan Keskin

İçim, sukuta düşme vaktinde geçmişe dair.
Yalnızlıklara meyleder oldu gönlüm, kimsesizcesine.
Tek yarenim anılar kalmış meylettiğim, iyisiyle kötüsüyle.
Eski muhabbetlerin özlemi çöktü, bahtımın ta orta yerine.
Gözyaşlarım sular seller oluyor, anılarda ki dostları özlüyorum.
Varlık içinde iken, yalnız kalışım başlıyor, kimsesizliğe düşüyorum.

Kimsesizler mekânın da, bir başınayım ve öksüz.
Hicran ateşi ile yandım el aman, kaldım kimsesiz.
Yokluğun azap, yokluğun yangın, kaldım nefessiz.
Sen yoksun ya, buralar kimsesiz ve sensiz, sahipsiz

Sanadır yokluğunda, onca yazdığım kahırlı şiirlerimdi.

Eyledin cürmünü, bir ağaç tepesine tamam.
Feryat, figan edip, eylersin el aman.
Avazın nutkun da kesildi, bir lokma ekmeğe.
Hacete cevap vermedi, ne yazık ki bu halin.
Merhamet fıtratı ile bezenmiş, bakıp durmakta insan.
Simit sarayının önünde ki ağacı, eylemişsin mekân.

Gökyüzünün mavisinde, asılı kaldı bir martının sesi.
İnmeye meylederken, gemi güvertesine, kesiliverdi nefesi.
Alt tarafı havaya atılan, bir lokma simidi yemekti istediği.
Düştü umudun peşine, kanat çırpıntısında takati kesildi.
Boğaz da ki gemi güvertesinin, mendireğine son anda yetişti.
Biraz dinleneyim, boğazda sefa süreyim deyip, yele verdi kendini.

Bir hiçten var oldum, taşındım dünya âlemine.
Serpildim büyüdüm, yol aldım gençliğimin ahvaline.
Bir süre sonra, çilesi bile hoş gelen, aşk ile tanıştım.
Çocukluk ahvalinden toparlanıp, adamlık ahvalime taşındım.
Dünya gailesi sardı bu sefer, düştük yollarına ekmek kavgasının.
Aldık verdik gittik geldik, marifetinde olduk geçim derdinin.

Ve zamana yenildim, hicrana düştü gönül
Bir sarhoş meşke düştü, bitmez sandı cürmüm
Ahu zar etmeyesin, derdi derman ile hitap
Baki kalacağını gençliğin, söylemedi hiçbir kitap
Ahvalimi anlamadı, nefse dalınca yürek
Tamah etme, akıbetin toprak, atılacak üç beş kürek

Deniz, Hüseyin, Çayan
Kirli tezgâhlar da, edildi kurban.
Civan gibi delikanlı, üç fidandı onlar.
Ve doğduğu topraklara, düşman edilip aldatılan.

Deniz, Hüseyin, Çayan

Ben bir yalnız ağacım, koca tarla içinde
Kervan geçmez, kuşlar konmaz, kaldım garip biçimde
Dalımda yapraklar, hazana türkü söyler
Dal sürgünde ağlar, baharı kışa dönünce

Ben bir yalnız ağacım, cürmüme gölge eden