İlhan Keskin Şiirleri - Şair İlhan Keskin

Hangi kırgınlıklar, sizi mahzun ve boynu bükük bıraktı?
Akşam muhabbetlerinizi hangi densizlere kaptırdınız?
Hangi arada, adam kılığında görünen namertlere aldandınız?
Nerede gönüllerinizi kırdınız ve nasıl ayrışıp bir pula harcandınız?
Bak ayrılıp gitmekte birer, birer şarkılarından dem vurduklarımız.
Muhabbet dergâhları yok olurken, kelamlar hem yetim hem öksüz.

Bilir misin nedenlerini hüzünlerimin nelere gebe
Ahlara niye yatkın olduğunu çilekeş kalbimin
Acıları niye an ve an yaşayıp küskün olduğumu
Kızgınlıklarım beslenirken çocuk açlığında
Kahırlarım zamanı tespihlerken defalarca
Zindanlara kapatın beni katliamlara başlamakta

Yoklara karışmış köşe başlarında beklentiler
Bir heves olur bazen, umutlar yeşerir de inceden
Hayaller kurulur çay molasında, düşlenir uzaklar
Her sıcak yudumlayışında, yudumlanır sevgiler
Birleşmeler yoklarla karşılaşırda biter hayaller
Sil baştan başlar, belki şimdi ümit verir beklentiler

Çilekeş dünyanın, çilehanesinde okumaya başladım
En çok, yokların anlatıldığı, dersler oldu okuduğum
Savrulmuş hayatlardan alınmış, konulardı derslerimiz
Üzgün, kederli yaşamdan anlatıları, daha çok bilirdim
Kedere dair ne sınavlar verdim, en başarılısından
En çok, mutluluk derslerinden kaldım, geçemedim

Her şarkı bir kadındır notaları onlardan alınan
Do sundan başlar şarkılar kadınlardan olmaya
Re sinde resmeder güftesin de sevdayı anlatır
Mi sinde misli ile anlatırken aşkı en derinden
Fa sında fazlı hazan yaşasa da, en hüzünlü içinden
Sol yanıdır her söylenen nağmeleredir kalp atışı

Kadınlar vardır saf gülüşlü, mutluluk akar sanki yüzünden.
Bakıldıkça çehresine, kalem şahlanır, koşturur kelimeler.
Mısralar sevgi olur, cümleler aşk, kelimeler kadın olur.
Okutur yazılan kelamı, yazdırır satırlara, şair eder adamı.

Kadınlar vardır mutluluk dağıtır, şefkatten bezenmiştir halleri.

Duydum ki bu şair, senin sevdiğin kadar sevmiyor diyorlarmış.

Kür-reyi arz da çamur idin, canlandı cismin.
Rahman lütfetti var edip, insan etti ismin.
Sen ki çamurdan peyda oldun. Bilmez misin kendini.
Nankörlükte çığır açtın, kıymet bilmez yezit seni.

Kendine bir bak, ne güzel yaratmış, yaratan usta.

Artık eskisi gibi yazılmıyor, sevda üzerine şiirler
Aşklar yaşanmıyor, sevgiyi yazası gelmiyor kalem
Manalı bakmadığı için gözler, ilham alamıyor şairler
Papatyalar boynu bükük, toplanmadığı için sevgiliye
İçimizi titreten şarkılar yok, çalmıyor artık aşka dair
Deniz kenarında gezerken, fala bakmıyor çingene falcı

Bu gün, baharın başlangıcı, kelebek kozadan çıkmakta
Hafif meltem esintisinde hava, tükenmeye başlamakta gün
Çiçekler kokarken en derinden, durmak zordur kelebeğe
Acele etmesi lazımdır, çünkü ömür dediğin zaman, çok kısa andır
Rengin bin birinde gezinmeliydi, çiçekler ise polenlerle beklemekte
Uçması lazımdı, güneşi kanatlarına alıp, bir çiçeğe konmalıydı