İlhan Keskin Şiirleri - Şair İlhan Keskin

Senle olduğumda sabahları, yönüm sana bakar Doğusu sensin, yüzünden başlar doğmaya güneş
Ay gizlenir geceden, hilal olur gün ışıdığında kaşlarına
Saçlarından süzülür, en cömerdinden ışıkları güneşin
Fırtınalar kopar kalbimde, sadece benim duyduğum
Ve yağmurlar yağar içimde, damlası deydiğin de yüreğime Sellere kapılıp gider benliğim, bir akarım ki senin yönüne
Aforozlar yutmuş olur, girdabında kaybolurum yok olurum

Ne güzel, söylenesi şarkılardı onlar.
Anıların en derininden ve hala söylenen.
Şimdi yaşamasa da, hala onları söyleyenler.
Aynı mutluluğu vermekteler, dinlerken
Hatıralarda, gezinmeler başlıyor en içlisinden.
Dertlenerek dinleyip, demlenir oluyoruz hüzünden

Sevenler suçlu, sevgiler suç sayıldı bu şehirde
Kuytu köşelerde katledildi masumane sevgiler
Kurgular afişe edildi, söylemlerse ayrılık üzerine
Gözler kör baktı acımadı, kasıtlı ezildi güzellikler
Sırt dönüldü ağlayan yüreklere, küçüldü merhametler
Bir cılız nefesti, küçüktü onlar, topraklarda savruldular

Gözyaşlarıyla ıslanmamalıydı buluttan sonra yollar
Buz kesmemeliydi sokaklar üşümesin dışarıda ki çocuklar
Bedeller olmamalıydı ağlamalar, hıçkırıklar yaşanmamalıydı
Gözlerde takılı kalsın ihanetlerin çirkin sırları
Acımasız dünyanın şehvetli zaaflarında yaşanmamalıydı zamanlar
Aldatmalar ihanetlerle sarsılırken, kahırlarla yıkanmamalıydı

Of ulan offff, yine züğürt ve boş avuntulara daldım.
Beş parasız şu halimin, çulsuz anılarına takılıp kaldım.
Birde arabesk bir şarkı dilimde, hafiften söylemekte.
Gecenin sokaklarındayım, gönül ajitasyona meyletmekte.

Of ulan offff, yine hüzne daldık, yine derdin dibine vurduk.

Nerdesin sevgili, ay düştü gönlüme, mehtaba tutsak kaldım.
Hiç çekilmiyor geceleri yalnızlık, beni yıldızlar esir aldı.
Aklıma, senli zamanların melodisi geliyor, hüzünleniyorum.
İçim bir acıyor ki sorma gitsin, hüzünlerin esaretine giriyorum.
Ve yine başlıyorum, sana, sensizliğinin adına şiirler yazıyorum.
Efkârım depreşiyor kalem yazdıkça, ahları çekiyorum ardı sıra.

Yavaş, yavaş, guruba düşerken gidişin hüznü.
Gün geceye amade, olmak telaşına düşmekte.
Kucakla bütün sevgileri, gülüşün şarkısı çalsın.
Mor akşamlar da, söylenen şarkılar da, mutluluk ararsın.

Sal gitsin içinde ki elemini, hüznün esamesi kalmasın.

Asi tarafın depreşmiş, baş kaldırmışın bir kere
İsyanların patlamış, küllerini savurmuş her yere
Tuzaklara düşmüş dilin, küfür karışmış nefesine
Namertler değmiş, masum kalbinin derin yerine
Peki, dediğin olsun, varsay ki kızgınlığındır bunlar
Ve de bunca zaman, rastlamadığındır yaşananlar

Ne haber, sizin oralardaki dostluklardan
Kuşa kurda yem ettiğiniz masum insanlardan
Üç paraya sattığınız onca masum canlardan
Kahpece vurup, kalleşce akıttığın kanlardan

Ne haber, sizin oralarda ki eski muhabbetlerden

Melankolik yılların, duygusal fertleriydik
En güzel aşk şarkılarını, bizler söylerdik
Yalnızca yüreklerimizde ki, sevdamızı bilirdik
Hilesi olmazdı sevgimizin, adam gibi severdik
Duygusal yılların, Samanyolu çocuklarıyız biz