İlhan Keskin Şiirleri - Şair İlhan Keskin

Nöbetindeyim, en tenha saatin de bu şehrin
Deniz kenarına yakın, bir bankta oturmaktayım
Bir sokak lambası aydınlığında, yanım da karanlık
Ve gölgem kadardır, yayılan ışık altında cürümüm
Elimde izmarite inmiş sigaram, başımın üstünde yıldızlar
Yüreğim ağzımda, öfke nöbetlerine çeyrek kala zaman

Seneleri heba ettim sevgiden yana
Ömrümün baharında görmedim sefa
Bunca geçen senelerde çektiğim cefa
Zaman hiç uğruna tükendi saçlarımda

Aynalara baktıkça yalan söylediler

Geçmiş zamanın bir yerindeyim, özlemeye tutsak
Yoksul heyecanların, boyunduruğunda titremekteyim
Ürkek marifetlerim olurdu, matah sanıp sevindiğim
Fukara sevinçlerin azlığında yaşandı, geçmişin günleri
Zıpkın gibi gençliğimi süpürdü, zaman denen çöpçü
İsyanım hiç olmadı, hiç kırmadım zincirlerini kaderin

En çok ölümü sevdim, beyaz olduğu için
Eksik fazla demeden, eşit alıp götürdüğü için
Zengin fakir ayırmadan, asla taraf olmadan
Bir meltem gibi üfler suratına, son nefesinde
Teslim eder sahibine, emanetini incitmeden
En çok ölümü sevdim, yalansız olduğu için

Sakın gelme, el sallama arkamdan
Yalnızlıklarımı, yanıma alır ben giderim
Bohçaladığım dertlerimi, bırakmadan sana
Bıraktım saçlarına, takılı olan yıldızları
Yazıklara mahkûm olmuş, bütün hatıraları
Kaybolan yılların, son yolculuğundayım şimdi

Bana ait, her ne varsa
Yazdan düştü, sonbahara
Genç edecek, usta varsa
Gelsin beri, dersin beni

Özüm mayası, çürüdü gitti

Sana hatıra olsun, kızgınlığında, defalarca ettiğin küfür
Bana mazeretler üretip, yersiz, gereksiz ve zamansız kavgaların
Hatıra olsun, aklına geldikçe, sen kızınca suskun duruşum
Ve gidiyorum, sonu gelmeyen yola, bavulumda güzel anılar
Senle olan, son günümü ve saatini, avucum içine yazdım
Benden bir şey kalmasın diye, ne kadar yazdığım, şiir varsa aldım

Günün kasveti düştü üstüme, bu sıkıntı niye
Güneş gülerken, nerden çıktı bu bulutlar
Daha günün devrilmesine, çok zaman varken
Üstelik akşamda olmadı, dönmüyor kimse evine
Can hıraç, hiç bu kadar bağırmazdı, martılar
Her zaman yemlediğim, güvercinlerde yok üstelik

Şiirler yaşanmışlık hayatlardan başlayıp
Duygusallık harmanında yoğruldukça
Ellerimiz kaleme uygulattıkça
Kalemse kağıda yazdıkça
Birde okuyanı oldukça
Şairsiniz demektir

Bahar idim yüzüm soldu
Telli turnam saza kondu
Bir avcıya kaza oldu
Deyin yâre vah eyleye

Eski oldu geleceğim dedin