Kalbimde sürgün veren yalnız güzel çiçeğim,
Kalbimde büyüttün seni kalbimde bitireceğim.
Ben yalnız kalplerdeyim diyordu ya, yaradan,
Ne mutlu bana, seni emanet edip gideceğim.
Üzülme, darılma, bana gücenme sakın ne olur,
İkimize değmeyen güneşler, İnşallah seni bulur.
Beyaz gelinliğini hiç giymemişti ömrüm,
Mateminin siyah elbisesine bürünmüştü.
Geldiğinde, tüm hayalleri turab olmuştu.
Oysa umut ederek beklemişti seni her an.
Gönlüm tüm çarelerini sende ararken,
İçimde biriktirdiğim,
Hüzünler az geliyor,
Yetmiyormuş gibi,
Hüzünlerimin üstüne,
Zaman kaybetmeden,
Yeni hüzünler ekleniyor.
Ölüm beni senden, seni benden,
Ayırana dek deyişine çok içerledim.
Hastalıkta sağlıkta yanımdayım,
Deyişine, gidişinde çok içerledim.
Kıyılan nikahımızın böyle bitişine,
Nakkaşe sabırla nakşetti örtüyü,
Elindeki sır tutan iğne ve ipliğiyle.
Ustalık ve maharet sahibi gözlerle,
İnce ince işledi varlık aleminde insanı.
Acele ile vurulan sıva tutmazmış,
İçime çektiğim havadan,
Damarlarımda akan kandan,
Gece gördüğüm rüyadan,
Aklıma düşen resminden,
Her şeyden daha güzelsin.
Gönlüme gizlediğim gizsin,
Herkes onu hisseder,
Rüzgarı anlanak için,
Ona kulak vermelisin.
Güneş açınca sevilir,
Yokluğunu anlamak için,
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!