Sular aktıkça hayat bulur
Sular coştukça hayat durur
Gönlünde incilerini saklar
Gözden dökülünce yaş olur
Sular yürüdükçe, yol aşar
Ey Şair!
Sözlerim sana.
Ne anladın sen bu dünyadan?
Acıdan, gamdan kederden başka.
İki rekat şükür namazlık bu kısa hayatta,
Ne bekliyordun? Ne oldu da sukut_u hayale uğradın?
Duvarlar üstümüze gelir,
Metrekareler küçülür.
Yalancı bir dünya için,
İçimiz içimize sığmaz.
Sıkıntısına girdiğimiz,
Yudum yudum içilip,
Nefes nefes çekiliyorsun.
Yavaş yavaş bitiriliyor,
Usul usul unutuluyorsun.
Ara sıra yokluyorum,
Sağ yanımda oluyorsun.
Sen beni sensiz bıraksan da,
Ben sensizliğe gidemem ki.
Benden bu sözü bekleme,
Sana bu sözü veremem ki.
Her nefes alışımda sen derken,
Dost sofrasına oturdum,
Baş köşesine kuruldum,
Kim ne dediyse dinledim,
Söz söylendi, hafif geldi,
Söz söylendi, zul verdi.
Bir kaç söz söyle dendi,
Ruh bedenle birlikteyken can acır,
Ruh bedenden ayrılınca acın kalır.
Söyle Ey Dil...!
Taşınmaz denen yük, canla mı taşınır?
Mis kokulu kehribar taşlara,
Özendi, söylenen sözlerim.
Tüm sevdalılara ilham oldu,
Sana özeldi söylenen sözlerim.
Bir bahar şarkısına güfte olan,
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!