Herkes onu hisseder,
Rüzgarı anlanak için,
Ona kulak vermelisin.
Güneş açınca sevilir,
Yokluğunu anlamak için,
Su, en güzel haliyle saf ve duru akıyor
Çiçekler, mevsiminde kokular saçıyor
Güneş, bizlere yüzünü dönmüş bakıyor
Rüzgar, hep en güzel şarkıları söylüyor
Yağmur, bereketiyle topraklara yağıyor
Varsın, ne sular aksın, ne çiçekler açsın
Bazen hüzünle ağlarız,
Aynı hüzünle susturuluruz.
Bazı şeyler acı verirken,
Canımız çıkacak gibi olur.
Acılarımıza dokundurmayız,
Tekrar kullanacakmış gibi,
Ne zaman bitecek ki bu bendeki yalnız kalış?
Katrelerim bile gözbebeklerime küsüp kaçar.
Daha ne kadar sürer bu bendeki bahtsız kalış,
Nasibim, masaldaki atın nallarına mı kalmış?
Sanma ki ölüm bizden ıraktır.
Sanma ki yaşanan an bakidir.
Her seher ardında bülbül,
Her karanlıkta bir baykuş,
Bülbül sesini dinledik.
Baykuş sesi yakındır!
Söyler misiniz kimlerin dostu?
Bu bendeki kadim yalnızlık.
Gitsin diye kovalar dururum,
Kalıp, içimde oturmak ister.
Gelecekse başka isimle gelsin,
Bir ses duyar kulaklarım,
Aklımı alır, beni oyalar.
Avuçlarımı yalar bir rüzgar,
Alıp götürür seni ellerimden.
Gözlerim, gözlerini özler,
Ben geceden hiç korkmam,
Tüm lambaları açar uyurum.
Akşam sokaklara hiç çıkmam,
Yorganı üstüme çeker otururum.
Peşi sıra beş on sigara yakar,
İçi boş küllüğü dodururum.
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!