Bir daldan avuç avuç kiraz,
Toplamak ne kadar da zormuş.
Bir gönülden binlerce kiraz,
Toplayanı varmış Hasan Kiraz
Bir derde havlu atanlar varmış,
Hangi deniz senin kadar sakindir?
Hangi rüzgar senin kadar sessiz?
Hangi kollar senin sardığın gibi,
Yavrusunu şefkatle sarabilir ki?
Başka hangi sevgi seninki kadar,
Özlemedin mi, beni?
Hadi gel insafsızım.
Gözlerimdeki yaşları,
Boş yere dökmeyeyim.
Ömrüm sensiz geçiyor,
Elindeki son kurşunun,
Bir atımlık mesafen,
Yakalamışken acıma,
Durma hadi beni vur!
Düşerken başım yere,
Çok şeyi okudun,
Kalp ilmini okuyamadın.
Çok şeyi söyledin,
Hak sözünü söyleyemedin.
Çok şeyi tarttın,
Hak eliyle tartamadın.
Yaktığın, ağacın gölgesi,
Sana bu sıralar lazımdı.
Gölgen seni benim kadar,
Güneşten koruyamazdı.
Bensiz yalnız kaldığında,
Beyaz gelinliğini hiç giymemişti ömrüm,
Mateminin siyah elbisesine bürünmüştü.
Geldiğinde, tüm hayalleri turab olmuştu.
Oysa umut ederek beklemişti seni her an.
Gönlüm tüm çarelerini sende ararken,
İçimde biriktirdiğim,
Hüzünler az geliyor,
Yetmiyormuş gibi,
Hüzünlerimin üstüne,
Zaman kaybetmeden,
Yeni hüzünler ekleniyor.
Sonsuzluk yazan kalemine,
Başımızı koyup da eğemedik.
Sadece payımıza düşeni aldık,
Kaderden kalanı göremedik.
Ağladıkça biz sana ezildik.
Yeşilleri keselim
Kırmızıları yakalım
Mavilere akalım
Sarılara bakalım
Kahveyi içelim
Beyazda kayalım
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!