Eskiler, siyah beyazdı,
İnsanlarda samimiyet vardı!
Yeniler çok renkliydi,
Onlar, yıkanınca mı renk attı?
Eskiden yokluk vardı,
Yoklukta da bereket artardı
Bizlere diyorsun ki,
İyiler hep daha iyi olur,
Kötüler hep daha kötü!
Kurumuş dalda hiç,
Yeşil yaprak gördün mü?
Sığmıyor sevgim içeme
Bak işte, açan çiçeklerde
Telaşı sensin gönlümün
Tırtılın kelebeğe dönüşmekte
Açma gönlünü kimseye,
Bir sıkımlık canım var Cananım!
Neden kimseye Eyvallahım yok?
Senden bir nefes alıp vereceğim
Ne çok şikayet edip duruyorum!
Ömrüm sürekli ileri giderken,
Ben içimdeki saati kurdum hep geriye!
Uyanık sandıklarım uyuya kalırsalar,
Bana tekerrür diyemesinler diye!
Kimi geçmişinde takılıp kaldı,
Benimle mutlu olamazsın,
Acım ile ağlarsın diyorsun,
Zaten içim içim ağlıyorum
Ben, sen olduktan sonra
Seni çok bekletirim üzerim,
Olup biten her şey bir kün tohumundan
Tohumun dallı budaklı ağaca dönüşmesi
Hakikatin meyvesine olan tutkunluğundan.
İlk görüşte beni Aşka inandırdın
Gönlün sahibini hesaba katmadın
Bir gönülde iki Aşk kalır mı sandın?
Her nefes alışta Aşkı usandırdın
Ben onu hiç sevmedim demişsin
İnan bunu hiç kafama takmadım
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!